ιστορίες ανθρώπων

...Χορταστικό πακέτο: 3 ιστορίες μαζί

2012-01-18T08:31:00.014+02:00

Μέρες που περνάμε... Τί μέρες λέω... Μήνες είναι! Που μάλιστα με το "κούρεμα" και την νέα δανειακή πάνε να μάς τους κάνουνε χρόνια... Θα κρατήσω όμως την αρχική έκφραση. Μέρες χρέους που περνάμε, άδικου και δυσβάσταχτου χρέους, σκέφτηκα πως δεν είναι σωστό εκτός από της ...Μιχαλούς (λέγε με: Δημόσιο...) να χρωστάω και σε σάς!
Άθροισα λοιπόν τις ιστορίες που σάς χρωστάω και τις βρήκα 22! Καλό κουράγιο νά 'χετε... Αν γράφω από μία κάθε τόσο... θα μέ προλάβει η αλτσχάϊμερ... Αποφάσισα λοιπόν να κάνω μερικά ..."πακέτα", μπας και μπορέσω σε 6-7 «τέρμινα» να ξεχρεώσω. Κι αν κάθε «τέρμινο» είναι 2-3 βδομάδες -και συνυπολογίζοντας τίποτε έκτακτους συνειρμούς λόγω των εντωμεταξύ γεγονότων- προβλέπω να ξεχρεώσω μέχρι το καλοκαίρι. Καλά είναι...
Ως πρώτο "πακέτο" διάλεξα τρεις (μία για την Εφορία, μία για την ΔΕΗ και μία για την Τροχαία Αστυνομία) που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Δείχνουν πόσο στενοκέφαλη είναι η νοοτροπία, πόσο περιωρισμένη η αντιληπτικότητα των οργάνων του Δημοσίου, και άρα η ικανότητά τους να υπηρετήσουν το αληθινό Δημόσιο Συμφέρον.
Αυτό δεν έχει να κάνει με -ούτε χαρακτηρίζει- την ατομική ικανότητα καθενός/καθεμιάς που δουλεύει στον δημόσιο τομέα! Απλώς δείχνει πόσο δίκιο είχε κάποιος, πολιτικός φιλόσοφος νομίζω, χαρακτηρίζοντας το σημερινό κράτος -γενικά και διεθνώς!- ως «συλλογικό ...μωράκι».

ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ ΧΩΡΑΦΙΑ ΓΛΙΤΩΝΕΤΕ ΦΟΡΟΥΣ
Με τα δυό αδέρφια μου (νεαροί όλοι 28-33 χρονών) είχαμε συστήσει μια Ανώνυμη Εταιρεία (μοναδικοί μέτοχοι οι τρεις μας και Διοικητικό Συμβούλιο επίσης) και αγοράσαμε το 1970 ένα ακαλλιέργητο χωράφι έξω από την πόλη για να εγκαταστήσουμε μηχανήματα παραγωγής έτοιμου μπετόν.
"Αντικειμενικές αξίες" δεν είχαν εφαρμοστεί τότε. Λόγω ...βλακείας όμως (θα δείτε παρακάτω...) το δηλώσαμε όσο το πήραμε (300.000 δρχ) και πληρώσαμε τον φόρο μεταβίβασης -11% τότε- κανονικά. Ένα χρόνο αργότερα μάς κάλεσε ο Έφορος για "συμβιβασμό". Έτσι γινόταν τότε. Πήρα μαζί το δικηγόρο μας (για να αποφευχθεί τυχόν εκδήλωση επιθυμίας δωροληψίας...) και πήγαμε.
- Από τα στοιχεία που έχουμε, κ. "Παπαδόπουλε", το χωράφι αξίζει περισσότερο. Να βάλουμε ένα εκατομμύριο; Θα πληρώσετε ως φόρο 77.000 δρχ μόνον ακόμα...
- Δεν ξέρω τί λένε τα στοιχεία σας, κ. Έφορε, αλλά εμείς το δηλώσαμε όσο ακριβώς το αγοράσαμε. Και δεν σε καμμία περίπτωση θα δεχθούμε να υπογράψουμε ένα χαρτί "συμβιβασμού" που θα δείχνει ότι αρχικά κάναμε ψευδή δήλωση! Δεν θα ξεκινήσουμε την καρριέρα μας με κάτι τέτοιο.
- Μά... Όλοι έτσι κάνουν... Βάζουν λιγότερα στο συμβόλαιο και μετά δέχονται κάτι παραπάνω...
- Μπορεί... Εσείς ξέρετε... Εμείς όμως δεν κάναμε έτσι και δεν θα δεχθούμε το "κάτι παραπάνω"...
- Είμαι υποχρεωμένος τότε να συντάξω πράξη επιβολής πρόσθετου φόρου. Έχει και πρόστιμο...
- Θα προσφύγουμε στο Διοικητικό Δικαστήριο με το αιτιολογικό ότι μάς εξωθείτε να γίνουμε νομότυποι φοροκλέφτες!
- .................... {έκπληκτο βλέμμα και ...σιωπή ιχθύος}
- Το καταλαβαίνετε κ. Έφορε αυτό;;; Έχουμε οικογενειακή Α.Ε. και ο φόρος πάνω στα διανεμόμενα κέρδη είναι 45%. Αν προχωρήσετε στην πράξη επιβολής, θα αρχίσουμε να αγοράζουμε φτηνά ακαλλιέργητα χωράφια δώθε-κείθε και θα φτιάχνουμε συμβόλαια με αξίες όσο θα γράψετε εσείς. Το υπερβάλλον ποσό από το πραγματικό τίμημα θα το αφαιρούμε από το ταμείο της Α.Ε. και θα το μοιραζόμαστε τα αδέρφια, οπότε δεν θα χρειάζεται να εμφανίζουμε διανομή κερδών!!! Έτσι θα κλέβουμε νομότυπα ποσοστό 34%. Αν δεχτούμε τον συμβιβασμό στο συγκεκριμένο χωράφι θα έχουμε νομιμοποιημένη φοροκλοπή 45%x700.000-77.000=238.000 δρχ.
«Κόκκαλο» ο Έφορος...

Η αφήγηση είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ακριβής, ακόμα και στα ποσά!!!
Υ.Γ.
Και... εμείς μεν δεν αγοράσαμε κάποιο άλλο χωράφι...
Να είστε όμως βέβαιοι πως, μέχρι την εφαρμογή των αντικειμενικών αξιών
αλλά πιθανόν και μετά, κάποιες εκατοντάδες -αν μη χιλιάδες...-
οικογενειακές Α.Ε. «αξιοποίησαν» αυτή τη νομότυπη φοροκλοπή,
σπρωγμένες από την κοντόφθαλμη, μικρόνοη κρατική πολιτική.

ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ...ΣΤΗ ΜΠΑΡΑ
Το 1982-83 διεύθυνα ένα εργοτάξιο αποκάλυψης λιγνίτη στην Πτολεμα'ί'δα. Στο "Πεδίο Κομάνου" κατά την επίσημη ονομασία του απο την ΔΕΗ. Εμείς σκάβαμε και απομακρύναμε τα "στείρα", ένα χωμάτινο στρώμα πάχους ~20 μ., αποκαλύπταμε το στρώμα του λιγνίτη. Ερχόταν μετά η ΔΕΗ με τα δικά της μηχανήματα -κάτι τεράστιους καδοφόρους εκσκαφείς και έπαιρνε τον λιγνίτη, που με ταινιόδρομους το μετέφερε στα εργοστάσια καύσης -δημιουργίας ατμού- για να παράγει ρεύμα.
Το "Πεδίο Κομάνου" βρίσκονταν δεξιά στο δρόμο Κοζάνη-Πτολεμα'ί'δα και πιο κάτω αριστερά ήταν τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ. Απέναντί τους όμως, στο άκρο του "Πεδίου", ήταν κάτι άλλα γραφεία της, του "Τομέα Εκμετάλλευσης" ή κάπως έτσι. Πρέπει να δούλευαν εκεί 150-200 άτομα. Το ωράριό τους ήταν 7-2.30μμ, αν δεν μέ απατά η μνήμη. Στην έξοδο προς τον ασφαλτόδρομο υπήρχε φυλάκιο και μπάρα.
Πίσω απ' αυτή την μπάρα λοιπόν -ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!- ήδη από τη 1.00-1.30μμ άρχιζαν να ...συσσωρεύονται αυτοκίνητα υπαλλήλων της ΔΕΗ με ένα ή δύο άτομα μέσα. Η μπάρα άνοιγε γι' αυτά στις 2.30μμ, στη λήξη του ωραρίου. Εγώ και όποιοι άλλοι μη-υπάλληλοι περνούσαμε δίπλα κι ο φύλακας μάς άνοιγε την μπάρα και βγαίναμε στο δρόμο, όποτε θέλαμε. Όχι όμως οι υπάλληλοι! Αυτοί περίμεναν ...υπομονετικά μέσα στο αυτοκίνητό τους τη λήξη του ωραρίου. Μαζεύονταν κάθε φορά πάνω από 30-40 αυτοκίνητα! Ουρά επί μία-μιάμιση ώρα!
Δεν τό 'ξερε η Διοίκηση; Βεβαίως και τό 'ξερε...
Δεν είχε τρόπους να τηρείται το ωράριο με τους υπαλλήλους ΜΕΣΑ στα γραφεία;
Βεβαίως και είχε... Προφανώς όμως δεν ήθελε να διαταράξει τις σχέσεις της με το προσωπικό... Θα «άρπαζε» αμέσως την κατηγορία ότι τους «πίνει το αίμα»... Κυκλοφορούσε άλλωστε και πολύς ...σοσιαλισμός την εποχή εκείνη...(*)
Διατήρησε λοιπόν το ελάχιστο: Να μην κυκλοφορούν μέσα στην πόλη υπάλληλοί της πριν την λήξη του ωραρίου! Μικρή η Πτολεμα'ί'δα, ήταν γνωστοί ποιοί δούλευαν στην ΔΕΗ. Όλο κι όλο το ενδιαφέρον της Διοίκησης ήταν να ΜΗΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι δεν δουλεύουν κανονικά το ωράριό τους...
Άμ! κι εκείνοι οι υπάλληλοι... Που προτιμούσαν να είναι μία-μιάμιση ώρα μέσα στο αυτοκίνητο παρά στο γραφείο τους;;;
Τί να πεις...

(*) Για να είμαι δίκαιος πάντως, πρέπει να πω

πως το φαινόμενο δεν δημιουργήθηκε επί ΠΑΣΟΚ.

Όπως έμαθα, έτσι γίνονταν και παλιότερα.

Τρέχοντας με 110 μεν (σε επαρχιακό δρόμο), δεξιά δέ!
Πριν από την Πτολεμα'ί'δα δούλευα σε ένα αρδευτικό έργο στον κάμπο τη Έδεσσας. Είχα γραφείο και εκεί και στην Θεσσαλονίκη, όπου ήταν η έδρα της Επιβλέπουσας Υπηρεσίας. Και πηγαινοερχόμουν συχνά-πυκνά. Επαρχιακός δρόμος τότε. Δυό λωρίδες, οχτώ μέτρα πλάτος συν δυό ερείσματα από ένα μέτρο, σύνολο δέκα. Το όριο ταχύτητας ήταν 70 γενικά και σε κάτι ευθυγραμμίες 90.
Λίγη, σχετικά, κυκλοφορία αλλά πυκνή αστυνόμευση. Μέχρι τη Θεσσαλονίκη συναντούσα δύο τουλάχιστον περιπολικά κάθε φορά. Τρία χρόνια εκεί όμως είναι ζήτημα αν με είχαν σταματήσει δυό-τρείς φορές. Χωρίς να μέ "γράψουν". Φοράω πάντα τη ζώνη, πάω δεξιά και, σε τέτοιους δρόμους, πάω με τους δεξιούς τροχούς στη γραμμή του ερείσματος, ώστε να μπορεί κάποιος άλλος να μέ προσπεράσει χωρίς πρόβλημα.
Γενικά οδηγώ ήπια, δεν τρέχω. Σπάνια παραβιάζω τα όρια ταχύτητας. Φροντίζω να μην βιάζομαι, κανονίζω να έχω άνετο χρόνο για το κάθε ταξείδι.
Εκείνη τη φορά όμως είχα καθυστερήσει στο έργο απρόβλεπτα και είχα να προλάβω μιά αεροπορική πτήση. Έπρεπε να να μειώσω το χρόνο κατά 1/3 από τον συνήθη μου. Καλό αυτοκίνητο είχα, το "πάτησα" 110-120.
Πάντα δεξιά όμως! Και «καβάλα» στο έρεισμα. Δεν είχα πρόβλημα, έμπειρος οδηγός ήμουν. Κατά περιόδους έκανα 3.500-4.000 χιλιόμετρα το μήνα για τις δουλιές μου.
Τρία περιπολικά συνάντησα. Όλα έκαναν έλεγχο ταχύτητας με ένα ...κανονάκι καθένα, αυτό που συνήθως λέγεται "ραντάρ"(*).
Κανένα δεν μέ σταμάτησε. Δεν έστρεφαν καθόλου το κανονάκι πάνω στο αυτοκίνητό μου!
Πήγαινα ΔΕΞΙΑ κι έκανα, όποτε χρειάστηκε, σωστά τα προσπεράσματα. Φλάς αριστερά φλάς δεξιά.
Η «μανιέρα» τους είναι να στρέφουν την προσοχή σε όσα αυτοκίνητα πάνε στο κέντρο του δρόμου ή προσπερνούν άτσαλα.
Όχι πως έχουν άδικο "πέρα για πέρα" αλλά δεν είναι κι αυτό ένα είδος «κόλλημα»;;;

(*) Δεν έχουν σχέση με τα πραγματικά ραντάρ.
Υπέρηχο παράγουν και μετρούν την διαφορά μήκους κύματος

μετάβασης-ανάκλασης (φαινόμενο Ντόπλερ-Φιζώ)

Η επαναχρησιμοποίηση μιας "σαγιονάρας" ή η φιλοσοφία του «δεν πετάμε τίποτα»

2012-01-10T21:40:00.011+02:00

Από το πρόσφατο -για γέλια αλλά και για ΠΟΛΛΑ κλάμματα...- επεισόδιο του κ. Κίμωνα Κουλούρη, παρακινήθηκα να θυμηθώ τις παρακάτω ...αυτοκινητοϊστορίες μου:
1. «Δεν προσπερνούν από αριστερά, κοπέλλα μου!!!».
2. «Του κυρ-Αλέκου είσαι εσύ;;;» ή πώς νίκησα -δικαστικά- το "ραντάρ" της Τροχαίας.
3. Πώς φαγώθηκε ο δίσκος του στρατιωτικού τζίπ.
4. Η Κική και τ' αυτοκίνητα, ο κ. Σπύρος και το ποδήλατο.
5. Το ...τραίνο στην Autobahn τρέχει με 180.
6. Τρέχοντας με 110 μεν (σε επαρχιακό δρόμο), δεξιά δέ!
7. Τρείς ιστορίες στην Αγγλία: Ανάποδα στην Oxford street - ένα 4ωρο στον Μ1 - Μία ...απόσυρση κακοσταματημένου στο Heathrow.
8. Απόσυρση κακοπαρκαρισμένου - Δίκη - Επανάκτηση ...αυθημερόν στην Ν. Υόρκη το 1977.
Όσο για το "κόκκινο" που τόσο ...αρέσει στον σοσιαλιστή Κουλούρη, θυμήθηκα το ανέκδοτο με τον θεσσαλονικιό ταξιτζή «Περνάει ο αδερφός μου ο Μήτσος»... Ίσως σάς το πω στο τέλος.
Κατάγραψα τους τίτλους από τις παραπάνω για να σάς τις ...χρωστάω.
Θα σάς τις διηγηθώ κάποτε κι αυτές τις γαργαλιστικές ιστορίες. Καθώς και τις άλλες που σάς χρωστάω για την ΔΕΗ και τις Εφορίες.
Τις παράθεσα για να τις έχω κάπου. Στην ηλικία μου και με την ...επερχόμενη "αλτσχάϊμερ" δεν θα ήταν πολύ χρήσιμο να έγραφα τους τίτλους τους σε κάποιο χαρτί... «Πού τό 'βαλα; Πού είναι το άτιμο;» κλπ...
Στο θέμα μας τώρα:
Η ΕΠΑΝΑΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΜΙΑΣ ΣΑΓΙΟΝΑΡΑΣ
Η επαναχρησιμοποίηση διάφορων ειδών είναι πολύ καλό πράμμα. Πολύ καλλίτερο από την ανακύκλωση. Που βέβαια είναι απείρως καλλίτερη από το να πετάμε πράμματα...
Η μητέρα του Νικηφόρου, χωρίς να είναι ιδιαίτερα φτωχή, είχε μάθει από τα μικράτα της (γεννημένη στις αρχές του 20ού αιώνα) να μην πετάει πράμματα. Κρατούσε και φύλαγε σχεδόν κάθε τί, με την σκέψη ότι κάποτε θα χρειζόταν κάπου το κάθε "κάτι". Και στο χωριό, όπου κυρίως ζούσε, το να καλύπτεις τις ανάγκες σου "εκ των ενόντων" ήταν όρος επιβίωσης περίπου... Για το 1960± μιλάμε.
Έξω από το μαγερειό της είχε πέντε τενεκέδες, στους οποίους έρριχνε, επιλεκτικά, τα ...υποπροϊόντα του μαγειρέματος και τα αποφάγια: Αυτά για τις κόττες, αυτά για τη γάτα, αυτά για το σκυλί, αυτά για τη γίδα, αυτά για το γομάρι. Πλήρης αξιοποίηση! Τίποτε για πέταμα!
Ο Νικηφόρος μιά Κυριακή είχε επισκεφτεί τους γονείς του στο χωριό για να τους δει, μιά και δούλευε μακριά τους. Φάγανε, τα είπανε, ήρθε η ώρα για να φύγει. Πριν μπεί σ' ένα παλιό τζίπ, "συμμαχικό", που είχε, πρόσεξε μια λιμνούλα από νερό. Ανοίγοντας το καπώ είδε πως έτρεχε το ψυγείο του. Δεν γινόταν να ταξειδέψει έτσι. Θα χρειάζονταν να κουβαλάει πολλά μπιτόνια με νερό και να σταματάει κάθε τόσο για να το γεμίζει συνέχεια.
Η πόλη ήταν μακρυά. Και άλλωστε, μέρα Κυριακή, δεν θα εύρισκε ούτ' εκεί ανοιχτό συνεργείο. Βάλθηκε λοιπόν να το «επισκευάσει». Ήταν "κοψοκέφαλος" και τού 'πιαναν τα χέρια. Έκανε διάφορες δοκιμές και κατάληξε ότι έπρεπε να σφηνώσει κάτι ελαστικό ανάμεσα στην τρύπα του ψυγείου και το σασί για να περιορίσει την διαρροή και να μπορέσει να επιστρέψει χωρίς μεγάλα προβλήματα.
Ξέροντας τί "μαζώχτρα" ήτανε, ρώτησε τη μητέρα του, που τον παρακολουθούσε:
- Έχεις κάτι για εδώ, ωρέ μάννα;
- Έχω παιδάκι μου!
Έλλειψε για λίγο και του φέρνει μια παλιά "σαγιονάρα", αριστερή. Ξεχασμένη από κάποια εγγονή της προφανώς... Την δίπλωσε και την σφήνωσε ο Νικηφόρος αλλά δεν ικανοποιήθηκε. Του φάνηκε κάπως χαλαρή, ότι δεν είχε σφηνώσει αρκετά. Φοβήθηκε ότι θα του έπεφτε στο δρόμο.
- Δεν σφήνωσε καλά... Φέρε μου και την δεξιά, μάννα.
- Άχ! Μόνο την μία είχα, παιδάκι μου.
Κόκκαλο ο Νικηφόρος. Δεν φανταζόταν ότι η μάννα του θα φυλούσε μια μονή σαγιονάρα...
Έλυσε το πρόβλημα διπλώνοντας την μοναδική σαγιονάρα στα τρία. Την ιστορία όμως την διηγείται ακόμα...
.
Ταξιτζήδικη (και όχι μόνον ταξιτζήδικη δυστυχώς...) "μαγκιά":

...Αμεσομεταπολιτευτικό ανέκδοτο. Τότε που δεν ήταν τόσο πολλά τα αυτοκίνητα...

Ένας αθηναίος, λέει, επιχειρηματίας κατεβαίνει στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Βιάζεται, παίρνει ταξί.

- Πήγαινέ με γρήγορα στο Βαρδάρη, λέει στον οδηγό, θά 'χεις τα διπλά!

- Μην σάς νοιάζει, κύριε, του κάνει αυτός, εγώ κι ο αδερφός μου ο Μήτσος, είμαστε οι καλλίτεροι οδηγοί της Θεσσαλονίκης... και ξεκινάει σαν σίφουνας.

Στην Καλαμαριά, πρώτο φανάρι. Κόκκινο. Αλλά ο ταξιτζής το περνάει με φουλ ταχύτητα.

Ο αθηναίος στο πίσω κάθισμα ζάρωσε από φόβο.

- Κόκκινο ήταν, λεει στον ταξιτζή. Δεν είπαμε κι έτσι...

- Μην σάς νοιάζει, κύριε, εγώ κι ο αδερφός μου ο Μήτσος, είμαστε οι καλλίτεροι οδηγοί της Θεσσαλονίκης...
Στην Ανθέων, δεύτερο φανάρι. Κόκκινο. Αλλά ο ταξιτζής το περνάει κι αυτό φουλαριστός.

Ο αθηναίος τα χρειάστηκε.

- Κόκκινο ήταν πάλι! Τί κάνεις; Θα σκοτωθούμε!

- Μην σάς νοιάζει, κύριε, εγώ κι ο αδερφός μου ο Μήτσος, είμαστε οι καλλίτεροι οδηγοί της Θεσσαλονίκης...

Στην 25ης Μαρτίου, τρίτο φανάρι. Κόκκινο. Ο ταξιτζής περνάει πάλι φουλαριστός.

Ο αθηναίος άρχισε να συμβιβάζεται...

- Με κόκκινο πάλι περάσαμε χωρίς να τρακάρουμε... Έ! κάποιον άγιο έχουμε...

- Όχι, κύριε, εγώ κι ο αδερφός μου ο Μήτσος, είμαστε οι καλλίτεροι οδηγοί της Θεσσαλονίκης...
Στην Αγγελάκη όμως το φανάρι ήταν πράσινο. Ο ταξιτζής φρενάρει απότομα και ακινητοποιεί το ταξί.

Ο αθηναίος εξοργίζεται...

- Πράσινο ήταν αυτό! Γιατί σταμάτησες; Τρελλός είσαι;;;

Ο ταξιτζής γυρνάει και του κάνει την χαρακτηριστική χειρονομία κάθετης διέλευσης.

- Όχι, κύριε! Περνάει ο αδερφός μου ο Μήτσος...

25-11-1942 Γοργοπόταμος

2011-11-25T20:08:00.003+02:00

Περιμένετε ιστορία;;;
Θα περιμένετε για καιρό...
Ίσως μπορέσω να σάς την πω ...του χρόνου στην 70ή επέτειο του μεγάλου αντιστασιακού επιτεύγματος που στοίχισε τον ανεφοδιασμό του «Αφρικα Κορπ» του Ρόμελ για μήνες (και προφανώς συνέτεινε στην ήττα του) αλλά και έδωσε φτερά στην Εθνική Αντίσταση.
Δύο χρονών (και κάτι) ήμουνα τότε... Δεν περιμένετε να ...θυμάμαι κάτι...
Έχω διαβάσει κάμποσα... Που συμφωνούν στα γενικά (ότι ανατινάχτηκε με συνεργασία Ζέρβα και Βελουχιώτη, ΕΑΜ και ΕΔΕΣ) αλλά διαφωνούν ριζικά στο πώς ακριβώς έγινε και ποιός «κλάδος» της Εθνικής Αντίστασης συμμετείχε πιό δραστήρια...
Όταν θεωρήσω ότι μπορώ να διηγηθώ την ιστορία με αντικειμενική επάρκεια, θα σας την πω.

Πώς η πετρελαιοκίνητη μερσεντές (μου) κυκλοφορούσε παντού ελεύθερα

2011-11-11T14:18:00.003+02:00

«Θέλω εγώ να αγιάσω... αλλά δεν μ' αφήνουν οι διαόλοι...»
Σάς χρωστάω ένα σωρό ιστορίες. Τό φέρνω βαρέως, πιστέψτε με. Κι εκεί πού 'λεγα να σάς διηγηθώ κάποια από τις χρωστούμενες... Νά 'σου ο αποχωρών υπουργός Μεταφορών (ή όπως αλλοιώς άλλαξε τον τίτλο του το ΠΑΣΟΚ, μέσα στη φούρια του Γιώργου «να τ' αλλάξει όλα...») έβγαλε διαταγή να κυκλοφορούν ελεύθερα πετρελαιοκίνητα Ι.Χ. και στην Αθήνα-Θεσσαλονίκη, που ήταν απαγορευμένο εδώ και 20 χρόνια για λόγους ρύπανσης του περιβάλλοντος.
Σαν προεκλογικό δωράκι στους εισαγωγείς αυτοκινήτων (και στην ...Μέρκελ) μοιάζει αλλά αφήστε το αυτό τώρα.
Δεν απαγορεύονταν η αγορά πετρελαιοκίνητων Ι.Χ. αλλά όταν έβγαζες άδεια κυκλοφορίας, έβαζαν επάνω μιά σφραγίδα που έγραφε: "Απαγορεύεται η κυκλοφορία σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη".
Έ! λοιπόν εμένα μού έλαχε να αποκτήσω μιά μεταχειρισμένη, πετρελαιοκίνητη μερσεντές η άδεια κυκλοφορίας της οποίας ΔΕΝ είχε αυτήν την σφραγίδα!
Και δεν ήταν λάθος κάποιου υπάλληλου ούτε αποτέλεσμα ...δωροδοκίας βέβαια...
Αποτέλεσμα της κρατικής νοοτροπίας ήταν...
Μιάς ηλίθιας νοοτροπίας όμοιας μ' αυτήν που έχω υποσχεθεί να σάς διηγηθώ για το πώς εξωθήθηκαν οι πρατηριούχοι καυσίμων να κόβουν ...αβέρτα τιμολόγια (1η «εφοριακή» ιστορία απ' τις χρωστούμενες...).
Το ότι και τα δυό έγιναν επί ...Μητσοτάκη (για τα πετρελαιοκίνητα ως πρωθυπουργού και για τα τιμολόγια ως υπουργού Οικονομικών των αποστατών) προσωπικά τό θεωρώ τυχαίο.
Και τα δυό τά θεωρώ απότοκα της νοοτροπίας κάποιων «υψηλόβαθμων» Δ.Υ.
Δείτε πώς έγινε.
Για τις (πολλές, λόγω της δουλειάς μου) μετακινήσεις μου στην Ελλάδα είχα ένα παλιό πεζώ. Μεγάλο και άνετο αλλά που είχε αρχίσει να τά ...φτύνει, όπως λένε οι νέοι μας.
Ο αρχισωφέρ της εταιρείας που ανήκαμε (και τό αυτοκίνητο και ...εγώ) διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις με τους τελωνειακούς της επαρχιακής μας πόλης και κάθε τόσο εντόπιζε κάποιο καλό αυτοκίνητο ή μηχάνημα από αυτά που βγαίνουν σε πλειοδοτικό διαγωνισμό ως κατασχεμένα για διάφορους λόγους.
Ένας απ' τους φίλους του τού σφύριξε ότι πρόκειται να δημοπρατηθεί ένα πετρελαιοκίνητο μερσεντές 300, "καθαρό" από τρακαρίσματα, σε άριστη κατάσταση. Τό διαμήνυσε στην "σεβαστή διεύθυνση" και αποφασίστηκε να τό αγοράσουμε σε αντικατάσταση του πεζώ.
1.300.000 δραχμές μάς στοίχισε. Απίστευτο κι όμως αληθινό! Τα καινούρια του είδους και του μεγέθους του είχαν τότε 30-35 εκατομμύρια και τα μεταχειρισμένα 8-10...
Και το ...ωραιότερο: Η άδειά του ΔΕΝ σφραγίστηκε με το παραπάνω σφραγιδάκι της απαγόρευσης!
Διότι ο πωλητής ήταν το Ελληνικό Δημόσιο!!!
Η πετρελαιοκίνητη ...μερσεντάρα μου ήταν ελεύθερη να κυκλοφορεί παντού.
Το κράτος που είχε θεσμοθετήσει την απαγόρευση, είχε εξαιρέσει τα προς πώληση δικά του!!!
Για προφανή λόγο... μικρομπακαλικής... Για να είναι ευπώλητα...

Πλάκα όμως έχουν και δυό ψιλοσυμβάντα:
1. Ενοχλητικό κάπως: Στην Αθήνα πήγαινα δυό-τρείς φορές το μήνα και επειδή κάποτε-κάποτε μετέφερα και μακρυά πράμματα είχα βάλει μια σχάρα στο αυτοκίνητο. Ήταν η εποχή της μεγάλης λαθρομετανάστευσης, αλβανών κυρίως. Σε ένα χωριό μετά την Άρτα υπήρχε (και υπάρχει νομίζω ακόμα) ένα φυλάκιο της Αστυνομίας για τον σχετικό έλεγχο "ύποπτων" αυτοκινήτων.
Έ! Δεν υπήρξε ούτε μία (1) φορά που να μήν μέ σταματήσουν! Μόλις άκουγαν τον -ευδιάκριτο- θόρυβο της πετρελαιομηχανής, διέκριναν και μερσεντές με σχάρα επάνω... έβγαζαν άμεσα το συμπέρασμα ότι αλβανικό ήταν!
Και τσούπ! Στοπ! Έλεγχος άδειας κυκλοφορίας, διπλώματος, ταυτότητας...
Στην αρχή.
Γιατί αργότερα «γνωριστήκαμε» και δεν μού τά ζητούσαν. Μέ σταματούσαν ναι μεν, βλέποντάς το από μακρυά, αλλά μέ άφηναν χωρίς έλεγχο.
2. Υπηρεσιακή «άγνοια»: Για ένα διάστημα έμενα και κυκλοφορούσα συνέχεια στην Αθήνα. Μια φορά στον φαρδύ δρόμο που συνδέει Παπάγου-Ζωγράφου, κοντά στην είσοδο της πανεπιστημιούπολης, είχε στήσει ένα μπλόκο η Τροχαία. Άκουσαν πετρελαιομηχανή, είδαν Ι.Χ., μέ σταμάτησαν. Ταυτότητα, δίπλωμα, άδεια κυκλοφορίας.
- Δεν ξέρετε, κύριε, ότι στην Αθήνα υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας πετρελαιοκινήτων Ι.Χ.;;;
- Το ξέρω, αλλά όχι για ΑΥΤΟ το αυτοκίνητο!
- Μά πώς;;;
- Προσέξτε την άδειά του. Δεν έχει σφραγίδα απαγόρευσης!
- Δεν έχει σημασία! Ο Νόμος είναι Νόμος!
- Αν με "γράψετε", θα μηνύσουμε τους υπεύθυνους του Υπ. Μεταφορών και θα κάνουμε ΑΓΩΓΗ στο Ελληνικό Δημόσιο, ότι μάς πούλησε είδος περιωρισμένης κυκλοφορίας, μειονεκτικό!
Ξεροκατάπιε ο τροχονόμος. Και γύρισε πίσω στο αυτοκίνητο της Τροχαίας να συμβουλευτεί τον αξιωματικό. Παρακολουθούσα από τον καθρέφτη. Μίλησαν για πάνω από 3 λεπτά και μετά χρησιμοποίησαν και τον ασύρματο.
Ύστερα μού επέστρεψαν τα χαρτιά χωρίς άλλη στιχομυθία και μέ άφησαν να φύγω ..."άγραφτος".

5 ιστορίες Εφορίας (και καθόλου ...ευφορίας) και μία για την Εθνική Συλλογική Σύμβαση

2011-10-10T18:16:00.006+03:00

Σάς χρωστάω εφτά ιστορίες με (και για) την ΔΕΗ και τους ΔΕΗδες. και θα σάς τίς χρωστάω για κάμποσο καιρό ακόμα. Μ' αυτές θα βγάλουμε τον χειμώνα...
Έχω όμως κι άλλες πέντε, όλες προσωπικές μου, και ενδεικτικές της νοοτροπίας κάποιων Εφοριακών και των εν γένει ...φορατζήδων μας, των υπουργών μη εξαιρουμένων..., αλλά ΚΑΙ διδακτικές!
Τις εξής:
1. Η χοντρική πώληση (30%) των πρατηρίων καυσίμων και ...αι βλαβεραί αυτής συνέπειαι (1966++++)
2. Επιστροφή φόρου κατόπιν ζητηθείσας προμήθειας... (1968)
3. Δημοσιοποίηση φορολογικών καταλόγων επί χούντας και μιά συνέπεια της πλάκας (1971)
4. Αγοράζοντας χωράφια γλίτωνες φόρους! (1972)
5. Καταδίκη για αναλυτική αναγραφή του ΦΠΑ (1987)
Θα σάς τίς χρωστάω κι αυτές όμως...
Από σκοπού.
Δεν θέλω μέσα σ' αυτή τη λαίλαπα φορομπηχτισμού, που πάνε να τήν κουκουλώσουν ενεργοποιώντας τον λεγόμενο "κοινωνικό αυτοματισμό", την στροφή δηλαδή της μιάς κοινωνικής ομάδας εναντίον άλλης, να ρίξω το ελάχιστο «λάδι στη φωτιά».
Δεν θα γράψω τίποτε για τους Εφοριακούς (ούτε για τους ΔΕΗδες) τώρα.
Έχω όμως μια άλλη ...γαργαλιστική ιστορία να σάς διηγηθώ: Για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) που πάνε τώρα να τήν καταργήσουν στην ουσία... την οποία όμως...

ΟΥΤΕ Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙ !!!
Από παλιότερη ιστορία μου (το «σύνδρομο Λαβάκου») ίσως θυμάστε τον Νικηφόρο.
Αδερφός του ήταν ο Τιμολέων, μηχανικός κι αυτός.
Είχαν φτιάξει μιά εταρεία, είχαν ξεκινήσει εργολαβίες Δημ. Έργων στο Νομό Θεσπρωτίας το 1965 και πήγαιναν καλά. Μετά από τέσσερα χρόνια είχαν αποχτήσει κάποια μηχανήματα και φορτηγά και το προσωπικό τους (χειριστές και οδηγοί κυρίως) ήταν καμμιά πενηνταριά. Τούς πρόσεχαν «σαν τα μάτια τους», ήταν άλλωστε κι οι ίδιοι κάθε μέρα στα εργοτάξια, τούς πλήρωναν όλα τα δικαιώματα, τούς είχαν όλους ασφαλισμένους κανονικά. Σ' αυτούς στήριζαν την επιτυχία τους με λίγα λόγια.
Δεν είχαν όμως δυνατότητα να συντηρούν εφεδρικό προσωπικό. Για τρείς μπουλντόζες π.χ. να έχουν τέσσερις μπουλντοζέρηδες.
Τότε η εργασία ήταν εξαήμερη-οχτάωρη και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα.
Έτσι δημιουργούνταν πρόβλημα στην αλυσίδα εργασίας αν, π.χ. πάλι, ένας μπουλντοζέρης ζητούσε άδεια μιά μέρα για να πάει το παιδί του στο γιατρό ή να λύσει κάποιο πρόβλημά του στη Νομαρχία.
Σκέφτηκαν λοιπόν το εξής:
Να εφαρμόσουν πενθήμερη εργασία, με εννιάωρο όμως, χωρίς μείωση των αμοιβών του προσωπικού, παρότι στη βδομάδα επάνω θα δούλευαν 45 ώρες αντί 48.
Έτσι δεν θα χρειάζονταν τέτοιες έκτακτες άδειες οι εργαζόμενοι, αφού θα μπορούσαν να κάνουν τις δουλιές τους το ελεύθερό τους Σάββατο. Δεν θα έσπαγε η αλυσίδα εργασίας τις υπόλοιπες μέρες για τέτοιο λόγο, που οι νεαροί μηχανικοί-αδελφοί-συνεταίροι είχαν εκτιμήσει ότι μείωνε την συνολική απόδοση περισσότερο από τις 3 λιγότερες ώρες. Και οι ίδιοι άλλωστε θα είχαν ελεύθερο το Σάββατο για οργανωτική δουλειά και διοικητικές υποθέσεις, χωρίς να χρειάζετα να λείψουν από τα εργοτάξια.
Έτσι ένα Σάββατο μάζεψαν όλους στα γραφεία και τούς ανακοίνωσαν το σχέδιό τους.
Ενθουσιασμός!
Όλοι συμφώνησαν άμεσα και -αυτό ήταν το "καρφάκι"- είπαν ότι δεν θα απαιτούσαν να πληρωθούν την 9η ώρα κάθε μέρας ως υπερωρία, όπως πρόβλεπε η ΕΓΣΣΕ και η Νομοθεσία.
Αυτό ίσχυε τότε: Ως υπερωρία πληρώνονταν (+25% παραπάνω) κάθε ώρα πάνω από τις 8 τη μέρα, και κάθε ώρα πάνω από τις 48 τη βδομάδα.
Μεταξύ τους όλα καλά. Έμενε όμως και το τυπικό εμπόδιο. Αν δεν κατοχυρώνονταν και τυπικά η ρύθμιση αυτή, η εταιρεία θα υποχρεώνονταν να πληρώσει αναδρομικά τις υπερωρίες κάποιου που θα πήγαινε στο δικαστήριο, αθετώντας την υπόσχεσή του.
Και γραπτή συμφωνία να υπήρχε, δεν θα είχε αξία γιατί θα κρίνονταν ως αντίθετη με την ΕΓΣΣΕ.
Το φορτίο άρσης του εμπόδιου τό ανάλαβε ο Τιμολέων.
Έφτιαξε μιά πλήρη και αναλυτική έκθεση της κατάστασης και τήν υπόβαλε ως αίτημα της εταιρείας προς το Υπουργείο Εργασίας.
Το 1969 έγινε αυτό. Χουντικός βέβαια ο υπουργός.
Πέρασαν κάνα δυό μήνες και, αντί απάντησης, έλαβαν πρόσκληση να πάνε στο Υπ. Εργασίας και να παρουσιάσουν το αίτημα στο Συμβούλιο των Διευθυντών!
Ένα ωραίο πρω'ί' λοιπόν ο Τιμολέων με ένα μάτσο στατιστικές, υπολογισμούς αλλά και καμμιά πενηνταριά έγγραφες συγκαταθέσεις των εργαζομένων, πήγε στην Πειραιώς και βρέθηκε στο μεγάλο τραπέζι συσκέψεων με μιά δωδεκάδα αρχι-γραφειοκράτες τριγύρω.
Όλοι συνοφρυωμένοι, μόνον ο επικεφαλής, ο προεδρεύων ας πούμε, έδειχνε κάπως πιο άνετος. Δεν κώλωσε ο Τιμολέων, είχε άλλωστε πρότερη «θητεία» στον φοιτητικό συνδικαλισμό, και αράδιασε όλη την επιχειρηματολογία για το πόσο φιλεργατικό ήταν αυτό που σκέφτονταν αλλά και πόσο ωφέλιμο για την εταιρεία, ...σφυροκοπώντας τους σκυθρωπούς διευθυντάδες με σωρεία υπολογισμών(*) και στοιχείων.
Δεν δέχτηκε ερωτήσεις. Δεν υπήρχε «κενό» στην παρουσίαση.
Απλώς ο προεδρεύων τόν ευχαρίστησε και τόν αποχαιρέτησε με το:
«Δεν ξέρετε σε τί μπελά μάς βάζετε, κε Παπαδόπουλε, θα ξεσηκωθούν όταν μαθευτεί και θα τό ζητήσουν κι άλλοι...
Θα τό δούμε όμως το αίτημά σας».
Τό είδαν δεν τό είδαν οι διευθυντάδες... απάντηση δεν έλαβαν τα συνεταιράκια...
Τό εφάρμοσαν όμως με το «έτσι θέλω» πιά...
Χωρίς να αντιμετωπίσουν πρόβλημα.
Ούτε αναδρομικό. Κανένας δεν πήγε να τούς "καταγγείλει".
HΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ
Όσα δεν τόλμησε η Χούντα (παράκαμψη της ΕΓΣΣΕ και «επιχειρησιακές» συμβάσεις π.χ.) τά εφαρμόζει ...σοσιαληστής υπουργός.
Για να σώσει την Ελλάδα βεβαίως-βεβαίως.
--------------------------
(*) ένας απλός πολλαπλασιασμός π.χ. δείχνει ότι εάν εφάρμοζαν τα ίδια με υπολογισμό των 5 ωρών ως υπερωριών, αλλά πληρωμή όμως μόνο 40 ωρών "κανονικής" εργασίας, οι εργαζόμενοι θα πληρώνονταν ΛΙΓΟΤΕΡΟ κατά 1,75 ώρες τη βδομάδα, δηλαδή κάπου -4%.

ΔΕΗ, ΔΕήδες και... του Χρυσίου ΔΕΗθώμεν«εφτά τραγούδια θα σάς πώ...»

2011-06-26T00:50:00.002+03:00

EIΣAΓΩΓH

Η ΔΕΗ, η ΔΕΗ μας, ιδρύθηκε την εποχή που ακόμα αντηχούσε, έστω και ως μακρυνό ανάκρουσμα, η ρήση «σοσιαλισμός=εξηλεκτρισμός».

Και ταυτόχρονα ήσαν κυρίαρχες, όπως παντού μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, οι απόψεις του Κέϋνς πως μεγάλες, αναπτυξιακές επενδύσεις μόνο τα Κράτη μπορούν να κάνουν {και όχι οι ιδιώτες}, μόνον αυτά μπορούν -και πρέπει!- να ασκήσουν αναπτυξιακή, κοινωνική πολιτική.
--------------------------------------
Διέκοψα λόγω διακοπής ρεύματος... αλλά τώρα μού έτυχε κάτι άλλο και θα συνεχίσω μάλλον αύριο.
Ζητώ συγγνώμην.
Για την ΔΕΗ όμως έχω να σάς διηγηθώ ...εφτά συνολικά ιστοριούλες.
"Γαργαλιστικές" αλλά και που εξηγούν κάποια σημερινά "δρώμενα", νομίζω.

1. Ανεπιθύμητοι οι υπάλλληλοι της ΔΕΗ στις πολυκατοικίες.
2. Η ουρά αυτοκινήτων στη μπάρα στην Πτολεμα'ί'δα.
3. Τα ...καβούρια στην τσέπη του εργολάβου.
4. Οι 3 «σκληρά εργαζόμενες» δακτυλογράφοι στην Πάτρα.
5. Το "σφραγιδάκι" στα δελτία παραλαβής υλικών.
6. Ένα δημοσίευμα στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" και η ξεφτίλα 3 διευθυντών της ΔΕΗ σε δικαστήριο.
7. Η εξάρτηση από το ηλεκτρικό ρεύμα και η τρομοκράτηση.

Δεν ξέρω όμως αν θα μπορέσω να τίς παραθέσω όλες μαζί.
Παρακαλώ δείξτε υπομονή.

Μιά αλλοιώτικη ιστορία για την 21η Απρ. 1967

2011-04-21T17:18:00.002+03:00

Νέοι μηχανικοί κι οι δυό, πριν λίγο καιρό είχαν τελειώσει το Πολυτεχνείο, και φρεσκοπαντρεμένοι είχαν εγκατασταθεί στην Ηγουμενίτσα αλλά διατηρούσαν ένα διαμέρισμα στην οδό Νιόβης[*], που είχαν νοικιάσει ως φοιτητές, γιατί είχαν ακόμα επαγγελματικές σχέσεις με Αθήνα και πηγαινοέρχονταν με ένα παλιό φολκς-βάγκεν, σκαραβαίο.

Είχαν δυό μέρες δουλιές-αστραπή στην πρωτεύουσα. Τίς τέλειωσαν το βράδυ της 20ής Απριλίου. Θα έφευγαν την άλλη μέρα το πρω'ί' και είπαν να πάνε να ξεσκάσουν λίγο σε καμμιά "μπουάτ" της Πλάκας. Διάλεξαν τον Γιώργο Ζωγράφο, που ήταν στις πρώτες προτιμήσεις τους ειδικά για το «μικρό παιδί σαν ήμουνα...» και άλλα.

Όπως συνέβαινε τότε στις "μπουάτ" προς το τέλος του προγράμματος το κοινό τραγουδούσε μαζί με τους τραγουδιστές διάφορα. Ακούστηκαν φυσικά και κάμποσα "αντάρτικα".

Την βραδυά, κατά τις 2 μετά τα μεσάνυχτα, τήν έκλεισε ο Ζωγράφος με το εξής ...αστείο:

- Σσσσσσσσστ! Δεν πρέπει να τα λέμε δυνατά αυτά τα τραγούδια γιατί λένε ότι κυκλοφοράει μια χούντα!

Γέλασαν μαζί με όλο το ακροατήριο και σηκώθηκαν να φύγουν.

Κατέβηκαν με τα πόδια στους "Αέρηδες", πήραν το αυτοκίνητο, διέσχισαν την Αθηνάς, πέρασαν απ' την Ομόνοια και από εκεί Αχαρνών για την οδό Νιόβης.

Δεν αντιλήφθηκαν τίποτε. Ούτε τάνκς συνάντησαν ούτε στρατιώτες....

Έπεσαν αμέσως για ύπνο. Είχαν ταξείδι την άλλη μέρα για Ηγουμενίτσα. Δωδεκάωρο σχεδόν τότε.

Το πρω'ί' άργησαν βέβαια να ξυπνήσουν και γιαυτό μάζεψαν γρήγορα τα πράγματά τους και κατέβηκαν.

Δεν είχαν ανοίξει ραδιόφωνο, δεν ήξεραν τίποτε.

Μιά λεπτομέρεια για το φολκς-βάγκεν: Από φιλοπαίγμονα διάθεση τα παιδιά είχαν βάλει στο φτερό του να κυματίζει την τριγωνική σημαία της εταιρείας που δούλευαν, μιά κατακόκκινη με κάτι άσπρα κυκλάκια σε "διαστημική" διάταξη. Από μακρυά έμοιαζε πολύ μ' αυτές με τα αστέρια που βάζουν οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί στα τζίπ και τις μερσεντές τους...

Ήταν λαμπρή λιακάδα εκείνη τη μέρα κι ο σπιτονοικοκύρης τους, που διατηρούσε γκαράζ στο υπόγειο της πολυκατοικίας, κάθονταν απ' έξω και λιάζονταν.

Τούς είδε να φορτώνουν το φολκς-βάγκεν και τούς λέει, νομίζοντας ότι ξέρουν για το πραξικόπημα:

- Να βγάλετε την κόκκινη σημαία από τ' αυτοκίνητο, θα σάς μαζέψουν!

- Σώπα που θα τή βγάλουμε! Αυτό είναι το χρώμα των στρατηγών!

- Ααααα! τώρα τό πετύχατε!

Δεν τούς είπε τίποτ' άλλο και αμέριμνοι... ακόμα και τότε αμέριμνοι... ξεκίνησαν.

Πριν όμως προχωρήσουν εκατό μέτρα, τούς πρόλαβε ασθαμαίνοντας, η κουνιάδα/αδερφή, που έμενε κι αυτή στη γειτονιά.

- Πού πάτε; Γυρίστε πίσω σπίτι! Έγινε δικτατορία!

Γύρισαν, είχε σχεδόν μεσημεριάσει, άνοιξαν το ραδιόφωνο...

«Συμφώνως προς το ΔΞΘ' Ψήφισμα, την διακυβέρνησιν της χώρας ανέλαβεν ο εθνικός στρατός...»

------------------------

[*] σ' αυτήν που μετά 30 χρόνια έγινε ...πασίγνωστη από το θλιβερό φιάσκο της Αστυνομίας στην υπόθεση Σορίν Ματέϊ...

Δικαστές και δικαστές...

2011-04-15T17:49:00.004+03:00

Η πρόσφατη απόφαση της ολομέλειας του Άρειου Πάγου, που δικαίωσε -έστω και μετά από 11 χρόνια...- τρεις καθαρίστριες «συμβασιούχους» του ΟΠΑΠ, ενάντια μάλιστα στην εισαγγελική πρόταση(*), που υποστήριζε την απόρριψή της, μού έφερε στο μυαλό μιά αντίστροφη, μιά δυσάρεστη, μιά απόλυτα παράλογη, μιά εξωφρενική δικαστική περιπέτεια, που είχα ο ίδιος στον Βόλο πριν 33 χρόνια, το 1978.
Διαβάστε και πείτε κι εσείς.
Η εταιρεία μου κατασκεύαζε τότε την 2η προβλήτα του λιμανιού κι εγώ, πολιτικός μηχανικός, ήμουνα διευθυντής του εργοταξίου.
Βρέθηκα κατηγορούμενος για "κλοπή αντικειμένου μεγάλης αξίας" στο -τριμελές παρακαλώ, διότι χαρακτηρίστηκε ως "κακούργημα"- Πλημμελειοδικείο του Βόλου.
Το "αντικείμενο" ήταν αμμοχάλικο-μπάζα από ένα χωράφι δίπλα σε ένα χείμαρρο ενός χωριού, στον δρόμο προς Αλμυρό-Αθήνα, καμμιά δεκαπενταριά χιλιόμετρα μακρυά από το εργοτάξιό μας, μέσα στο λιμάνι. Η ποσότητα που απαιτούνταν για να σχηματιστεί η "μεγάλη αξία" ήταν, κατά την μηνύτρια, κάτι χιλιάδες κυβικά. Τα οποία όμως για να κουβαληθούν στο λιμάνι με τα 7 φορτηγά που είχαμε, θα χρειάζονταν πολλούς μήνες.
Η μηνύτρια-ιδιοκτήτρια του, άγονου και ακαλλιέργητου από χρόνια, χωραφιού έμενε στην Αθήνα. Στο Βόλο όμως έμενε ο γυιός της.
Ουσιαστική «λεπτομέρεια»: Αν καταδικαζόμουν τελεσίδικα, το Τεχνικό Επιμελητήριο θα μέ διέγραφε, διότι η κλοπή θεωρείται "ατιμωτικό έγκλημα", και δεν θα είχα πλέον το δικαίωμα να ασκώ το επάγγελμά μου εντός Ελλάδας...
Στοιχεία που προσκόμισα στη δίκη:
1. Πραγματογνωμοσύνη Μηχανικού του ΤΕΕ (με σχέδια, υπολογισμούς και φωτογραφίες) ότι το αμμοχάλικο που «έλλειπε» από το χωράφι της μηνύτριας ήταν-δεν ήταν 100 κυβικά.
{οπότε ήταν πολύ ελαφρύτερος ο χαρακτηρισμός του αδικήματος, έστω κι αν γινόταν δεκτό ότι εγώ ήμουν ο κλέφτης...}.
2. Συμφωνητικό με την εταιρεία που κατασκεύαζε την είσοδο του Βόλου από την Λάρισα {απόσταση περί τα 3-5 χιλιόμετρα} να παίρνουμε από εκεί τα προϊόντα των εκσκαφών για την επίχωση της προβλήτας.
3. Βεβαίωση του -κρατικού- Εργαστήριου Ελέγχου Υλικών Δημοσίων Έργων, ότι, από τους τακτικούς ελέγχους που διενεργούσε στο έργο, πρόκυπτε πως στην προβλήτα ποτέ δεν είχε χρησιμοποιηθεί αμμοχάλικο για την επίχωση αλλά τα προϊόντα εκσκαφών του δρόμου. Τα οποία ήταν άλλης σύστασης.
4. Τα -σφραγισμένα από την Εφορία και ελεγχόμενα από την Τροχαία αλλά και την Επιθεώρηση Εργασίας- μηνιαία βιβλία δρομολογίων των φορτηγών μας, που έδειχναν ότι μόνον αυτά τα δρομολόγια έκαναν, προς Λάρισα και όχι προς Αλμυρό-Αθήνα, από την έναρξη του έργου και μέχρι την μήνυση.
5. Τις ημερήσιες καρτέλλες-δίσκους των ταχογράφων των φορτηγών, ελεγχόμενες κάθε τόσο από την Τροχαία, από τις οποίες αποδεικνύονταν ότι οι διαδρομές τους ήταν των 3-5 χιλιομέτρων και όχι των 15...
Μιλάμε για καμμιά πενηνταριά βιβλία δρομολογίων και για καμμιά χιλιάδα καρτέλλες ταχογράφων... Τέσσερις μεγάλες τσάντες...
Μάρτυρας υπεράσπισης: Ο επιβλέπων μηχανικός του Λιμενικού Ταμείου. Ήταν κάθε μέρα σχεδόν στο εργοτάξιο και βεβαίωσε ένορκα όλα τα παραπάνω.
{Μοναδικός. Θεωρήσαμε ότι, με τόσα και τέτοια στοιχεία, δεν χρειάζονταν να παρουσιάσουμε κι άλλους μάρτυρες...}
Μάρτυρας κατηγορίας{μοναδικός...}: Ο γυιός της μηνύτριας.
Απολαύστε την ...συντριπτική κατάθεσή του.
{οι ερωτήσεις του δικηγόρου μου με πλάγια γράμματα}
- Μέ ειδοποίησε ένας φίλος ότι κάποιος με ένα φορτωτή και κάποιο φορτηγό έπαιρνε το αμμοχάλικο από το χωράφι της μητέρας μου. Με το αυτοκίνητο άλλου φίλου πήγαμε εκεί, είδαμε τον φορτωτή και ένα φορτηγό να φεύγει φορτωμένο. Τό σταματήσαμε και μάς είπε ότι «δούλευε για τον Παπαδόπουλο». {Για εμένα δηλαδή...}
- Τού είπατε να πάψει να κουβαλάει γιατί το αμμοχάλικο ήταν δικό σας;
- Όχι.
- Είπατε κάτι ανάλογο στον χειριστή του φορτωτή;
- Όχι.
- Απευθυνθήκατε στην Αστυνομία να τούς σταματήσει;
- Όχι.
- Ποιός φίλος σάς ειδοποίησε.
- Δεν θυμάμαι.
- Με ποιόν φίλο σας πήγατε εκεί;
- Δεν θυμάμαι.
- Γράψατε τον αριθμό κυκλοφορίας του φορτηγού;
- Όχι.
- Τί όνομα ήταν γραμμένο στην πόρτα του φορτηγού;
- Δεν πρόσεξα.
- Τί μάρκα ήταν το φορτηγό;
- Δεν θυμάμαι.
- Τί χρώμα είχε το φορτηγό;
- Δεν θυμάμαι.
- Γράψατε τον αριθμό της πινακίδας του φορτωτή;
- Όχι.
- Τί μάρκα ήταν ο φορτωτής;
- Δεν θυμάμαι.
- Τί χρώμα είχε ο φορτωτής;
- Δεν θυμάμαι.

Έ! λοιπόν με αυτά τα ...ακράδαντα στοιχεία κατηγορίας οι δικαστές, παρά την αθωωτική πρόταση του Εισαγγελέα, μέ καταδίκασαν. Σε κάμποσους (δεν θυμάμαι πόσους-δεν έχει σημασία) μήνες φυλάκιση...

Μήνες μετά αθωώθηκα -μετά πολλών ...επαίνων- από το Εφετείο Λάρισας. Ώς τότε όμως η ψυχή μου είχε πάει στην ...Κούλουρη.
Ήταν η μέρα -το 1979- που έγινε ο μεγάλος σεισμός στην Θεσσαλονίκη, στην οποία πήγα για άλλη δουλειά αργά το βράδυ μετά την αθώωση, χωρίς να έχω πάρει χαμπάρι... Όλη τη μέρα τήν πέρασα μέσα στο -τόσο κρίσιμο για μένα- Δικαστήριο και μετά οδηγούσα μόνος... παρέα με τις σκέψεις μου για την περιπέτεια, χωρίς ν' ανοίξω ραδιόφωνο.
Αυτήν την ιστορία όμως θα σάς τήν διηγηθώ άλλη φορά.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ:
Όπως μάθαμε μετά την -σε πρώτο βαθμό- καταδίκη μου η μηνύτρια πριν από μένα είχε πάρει ...σβάρνα όλους τους πολυκατοικιτζήδες του Βόλου, υποβάλλοντας συνέχεια μηνύσεις, μπάς και πάρει αποζημίωση μετά από τυχόν καταδίκη κάποιου.
Είχαν αθωωθεί όλοι, πιθανότατα λόγω ...εντοπιότητας. Εμένα βρήκαν να καταδικάσουν, ίσως επειδή ήμουν "ξένο σώμα", γιαννιώτης.
Υπόβαλε μηνύσεις, που δεν κοστίζουν τίποτα, και όχι αγωγές, που απαιτούν δικηγόρο.
Μιά άλλη, ίσως σχετική, λεπτομέρεια: Ο πρόεδρος του δικαστήριου παλιότερα υπηρετούσε στα Γιάννενα και είχε πρόσφατα μετατεθεί στο Βόλο. Ίσως κάποιος γιαννιώτης μηχανικός να τόν είχε στενοχωρήσει και ...έβγαλε το άχτι του καταδικάζοντας εμένα...
«Με το στανιό» μπροστά σε τέτοια στοιχεία και τέτοια κατάθεση του γυιού...
Άνθρωποι είναι και οι δικαστές...

Όσο για την κλοπή {γιατί πράγματι είχε σκαφτεί το χωράφι και είχε αφαιρεθεί αμμοχάλικο} μάλλον τήν είχε κάνει κάποιος συγχωριανός της μηνύτριας για να μπαζώσει το οικόπεδό του...
---------------------------------
(*) Πρόταση που δεν μπορεί να απαλλαγεί εύκολα από την σκιά «πολιτικής υπαγόρευσης»...

Η παραμάνα ως ...τραπεζικό είδος

2011-01-02T14:33:00.000+02:00

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
και... ό,τι επιθυμείτε να ...πάθετε, όπως αστειευόμαστε παλιότερα.

Η σημερινή μου ιστορία ίσως φέρει μελαγχολικές σκέψεις, που ίσως δεν αρμόζουν χρονιάρες μέρες. Από την άλλη μεριά όμως η {δήθεν... εντάξει...} «αλλαγή» χρόνου, μιά από τις πολλές συμβάσεις μας, είναι συνήθως και αφορμή για περισυλλογή.

Το 1976 μιά γνωστή μου κυρία συνόδευσε, ως αγγλομαθής, τον πεθερό της στη Νέα Υόρκη για μιά δύσκολη νοσοκομειακή επέμβαση.
Όπως θα ξέρετε οι περισσότεροι, η εξαγωγή χρημάτων τότε ήταν εξαιρετικά δύσκολη και περιωρισμένη σε ποσόν. Τα λεφτά που τούς επιτράπηκε να πάρουν μαζί τους έφταναν δεν έφταναν για τα έξοδα του Νοσοκομείου και χρειαζόταν και μιά καλή "τσόντα" για τα υπόλοιπα που χρειάζονταν για να συντηρηθούν δυό-τρείς εβδομάδες.
Η «δουλειά» γίνονταν είτε μέσω ομογενών που είχαν συγγενείς εδώ {τά έδιναν εκεί και τα έπαιρναν οι συγγενείς} είτε μέσω πρακτορείων ταξειδίων με κάποια σοβαρή προμήθεια όμως.
Στην περίπτωση χρησιμοποιήθηκε η πρώτη μέθοδος και η κυρία είχε να εισπράξει ένα τραπεζικό έμβασμα από 3.000 δολλάρια.
Πάει λοιπόν στην Τράπεζα που τής είχε πει ο ομογενής με το διαβατήριό της και έκανε την σχετική διαδικασία είσπραξης.
Όταν τέλειωσε τήν φώναξε ο διευθυντής. Μετά τους τυπικούς χαιρετισμούς ανοίγει το συρτάρι του και της δίνει μια νάϋλον σακκουλίτσα και μιά ...παραμάνα!
Φρόντισε δέ αμέσως να ικανοποιήσει την έκπληξή της για την ...προσφορά:
Τής εξήγησε ότι πρέπει να πάει στην τουαλέττα της Τράπεζας και, εκτός από 100 δολλάρια, που θα έβαζε στην τσάντα της, τα υπόλοιπα έπρεπε να τά βάλει στην σακκουλίτσα και να τά κρεμάσει από μέσα από την κυλόττα της!!!
Δεν κυκλοφορούμε εδώ με τόσα χρήματα, τής εξήγησε. Γίνονται πολλά "hold-up", ληστείες, στο δρόμο. Καλό είναι να έχετε στην τσάντα σας λίγα χρήματα, ώστε να μην θυμώσουν και σάς κάνουν καμμιά ζημιά, αλλά όχι όλο το ποσόν...

Θυμήθηκα την ιστορία ακούγοντας ότι εκτός από τράπεζες, ταμιευτήρια, προπατζήδικα, περίπτερα, ταξιτζήδες, φαρμακεία..., συνήθη θύματα ληστειών, έγινε τις προάλλες και ληστεία φροντιστηρίου...
Τότε είχαμε γελάσει πολύ στην παρέα ακούγοντας την ιστορία για την παραμάνα. Τώρα...
Κατά πώς φαίνεται, θα χρειαστεί, να «ανακαλύψουμε» κι εμείς το τραπεζικό είδος... παραμάνα.

Πατάτες με ξυραφάκια...

2010-12-09T23:53:00.005+02:00

Εκλογές 1958.
Σ' εκείνες που η ΕΔΑ είχε αναδειχτεί «αξιωματική» αντιπολίτευση, υπερσκελίζοντες -λίγο αλλά επαρκώς- το κόμμα των Σοφοκλή Βενιζέλου-Γεωργίου Παπανδρέου. Δεν θυμάμαι τον τότε τίτλο του.
Είχε αναδειχτεί «αξιωματική» αντιπολίτευση και, με βάση τον καλπονοθευτικό νόμο του Καραμανλή {συμφωνημένο και με τους ως άνω "κεντρώους"} που ευνοούσε πολύ το πρώτο κόμμα αλλά και δευτερευόντως και το δεύτερο εις βάρος βέβαια των υπολοίπων, είχε πάρει η ΕΔΑ κάπου 80 βουλευτές!!!

Πρωτοετής φοιτητής τότε, είχαμε βάλει "αμέτι-μουαμέτι" στόχο με έναν φίλο μου να παρακολουθήσουμε όλες τις προεκλογικές συγκεντρώσεις.
Δεν υπήρχε τηλεόραση, μόνο ραδιόφωνο {κρατικό και εντελώς μεροληπτικό τότε} και εφημερίδες. Αλλά πού λεφτά έστω για τέτοια. Μεγάλη "πολυτέλεια" ο -επαρχιώτης- φοιτητής να έχει ραδιόφωνο. Κι οι εφημερίδες πανάκριβες για το πενιχρότατο φοιτητικό βαλάντιο.
Ενώ το ...σουλάτσο δεν κόστιζε τίποτα...

Εκλογές 1958.
Εγκαίνια του εκλογικού κέντρου της ΕΔΑ, βράδυ στην οδό Σταδίου, στο θέατρο "ΚΑΒΑ" {στη στοά απέναντι από τον "ΓΟΥΤΑΚΗ"}.
Ο δρόμος είχε κλείσει από το πυκνό πλήθος από τα Χαυτεία ώς την Αρσάκη περίπου. Και είχαν φτιάξει τρεις "κενούς" κύκλους, όπου χόρευαν δημοτικούς χορούς υπό τον ήχο των μεγαφώνων του εκλογικού κέντρου.
Εμείς σταθήκαμε λίγο πιο πάνω, στην γωνία Σταδίου-Γεωργίου Σταύρου, έξω από το βιβλιοπωλείο "ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ" θυμάμαι. Καμμιά δεκαριά μέτρα μακρυά από τους συγκεντρωμένους {που μάς είχαν γυρισμένες τις πλάτες αφού ήταν στραμμένοι προς το εκλογικό κέντρο που ήταν παρακάτω} και χαζεύαμε περιμένοντας τις ομιλίες.
Ευθεία με μάς μέχρι απέναντι στον "ΒΑΡΔΑ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ" είχαν παραταχθεί καμμιά τριανταριά αστυνομικοί. Απλά με τη στολή τους. Δεν είχαν εφοδιαστεί τότε με κράνη, ασπίδες, μπότες, μπουφάν και τον συναφή εξοπλισμό "αστακού" που έχουν τώρα...
Ο επικεφαλής αξιωματικός όμως ήταν εφοδιασμένος με "ουώκι-τώκι"! Είχε πομπωδώς προβληθεί στις εφημερίδες ότι η κυβέρνηση της ΕΡΕ, στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού της Αστυνομίας, τήν είχε εφοδιάσει με "ουώκι-τώκι". Μεγάλη «πρόοδος» τότε!
Αυτός ο επικεφαλής αξιωματικός με το "ουώκι-τώκι" στέκονταν δίπλα μας.
«Χτυπάει» το "ουώκι-τώκι" και ακούσαμε την εξής συνομιλία του, προφανώς με τον ανώτερό του:
- Τί κάνουν;
- Έκλεισαν τον δρόμο και χορεύουν. Δεν άρχισαν ακόμα οι ομιλίες.
- Διαλύστε τους!
Κλείνει το "ουώκι-τώκι" και ...σεμνά και ταπεινά "σφυρίζει" την διαταγή στους αστυνόμους.
Αυτοί κατεβάζουν το λουράκι από το πηλίκιό τους κάτω από το σαγόνι {συνήθης πρακτική για να μην τούς πέσει - ήταν ακριβά τα πηλίκια!}, αφαιρούν τα διακριτικά από τις επωμίδες, βγάζουν τα κλόμπς και ορμάνε στο πλήθος!
Που είχε γυρισμένες τις πλάτες, όπως ανάφερα και πιό πάνω.
Εμείς τό σκάσαμε προς την αντίθετη μεριά, προς τον ανήφορο της Σταδίου.

Τίτλος που έβαλε εφημερίδα την άλλη μέρα {η "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ"... και άλλες όμως με παραπλήσιο τρόπο παρουσίασαν τα γεγονότα...}:
Επεισόδια στην Σταδίου.
Οι κομμουνισταί επετέθησαν εναντίον της Αστυνομίας με πατάτες στις οποίες είχαν εμπήξει ξυραφάκια!

- - - - - - - - -

Υ.Γ.
Τότε δεν υπήρχαν τα τωρινά πλαστικά, μιάς χρήσης ξυραφάκια: Ξυριζόμαστε με "μηχανές" σιδερένιες όπου τοποθετούσαμε λεπίδες.

Ο κύρ-Τάκῐς και τα τσιγάρα

2010-11-08T19:48:00.005+02:00

Ο κύρ-Τάκῐς, ο βουλκανιζατέρας, ήταν ωραίος τύπος. Λέγεται ότι είχε το καλλίτερο μαγαζί ελαστικών στην πόλη, ότι ήταν ο καλλίτερος μάστορας εκείνης της εποχής. Της εποχής που τα λάστιχα και τις σαμπρέλες τά επισκευάζαμε ξανά και ξανά με "μασσόνια" και "τιπ-τόπ" γιατί λεφτά δεν υπήρχαν για συχνές αλλαγές με καινούρια.
Άλλωστε κι οι δρόμοι τότε ήταν οι περισσότεροι χωματόδρομοι κι οι ταχύτητες μικρές, οπότε το να βάζεις κάθε τόσο καινούρια λάστιχα στο αυτοκίνητο ήταν άστοχη δαπάνη. Τά πηγαίναμε μέχρι να μήν έχουν καθόλου "τακούνι"... Μην σού πω και μέχρι να αρχίσουν να φαίνονται τα "λινά".

Τά 'φερνε καλά βόλτα ο κύρ-Τάκῐς, ο βουλκανιζατέρας... Όταν δεν ήταν πολύ μεθυσμένος τουλάχιστον... Γιατί τό 'χε αυτό το χούϊ... Απ' το πρωί κιόλας... Ξεκινούσε τη δουλειά με τσίπουρο. Αντί για καφέ, λέγεται...
Ήταν και μεγάλος πλακατζής, θυμόσοφος και καυστικός.
Και κάποιοι για να τόν ...εκδικηθούν τού είχαν κολλήσει τούτο:
Ο κύρ-Τάκῐς, λέει, ένα πράμμα ήθελε πιο πολύ στη ζωή του: Να μείνει μιά φορά ξεμέθυστος, για να κάνει μιά ...μεγάλη σούρα, να τήν ευχαριστηθεί!!!

Κάποτε είχε πέντε δραχμές, που τού 'χαν περισσέψει απ' τα πιοτά. Μπαίνει σ' ένα ταξί.
-Πού πάμε, κυρ-Τάκῐ, τόν ρωτάει ο ταξιτζής (τόν ήξεραν όλοι με το μικρό...)
-Π'θενά... Θα μί πάς ένα τάλληρου βόλτα!

Ήταν ωραίος τύπος ο κύρ-Τάκῐς. Κυκλοφορούσαν πολλές "ανεκδοτικές" ιστορίες γι' αυτόν. Άλλες αληθινές κι άλλες φτιαχτές αλλά ταιριαστές στο χιούμορ, στις πλάκες του.
Να πώς διηγούνταν ένα περιστατικό από τον πόλεμο της Αλβανίας.
«Όπως καθόμασταν στο πυροβολείο, ακούμε ένα αεροπλάνο να έρχεται.
Ετοιμαζόμαστε, σκοπεύουμε και μπουμ! μια ομοβροντία.
Τίποτα!
Ξαναγεμίζουμε, σκοπεύουμε και μπουμ! άλλη ομοβροντία.
Τίποτα!
Ματαξαναγεμίζουμε, ματασκοπεύουμε και μπουμ! κι άλλη ομοβροντία.
Τίποτα! Δεν τό πετύχαμε!
Ευτυχώς... ήταν ελληνικό...»

Όποιες άλλες θυμηθώ θα σάς τίς προσθέσω εδώ.

Η παρακάτω είναι αληθινή (τήν διηγούνταν ο ίδιος ο "παθών") αλλά μού φάνηκε και πολύ ταιριαστή στην τωρινή μας πολιτικοοικονομική κατάσταση...

Μπαίνει σ' ενα ζαχαροπλαστείο ο κύρ-Τάκῐς. Μόλις τόν βλέπει κάποιος γνωστός του τόν προσκαλεί στο τραπέζι του.
- Κάτσε να πάρεις έναν καφέ.
- Ευχαριστώ (κάθεται).
- Γκαρσόν, καφέ στον κύρ-Τάκῐ! Τί χαμπάρια, αφεντικό;
- Χμ... Έχεις κάνα τσιγάρο;
- Βέβαια, πάρε. (τού προσφέρει το πακέττο - παίρνει ένα)
- Σ' περισσεύει κι ένα για τ' αυτί;
- Πάρε, πάρε. (παίρνει ακόμα ένα, τό βάζει στο αριστερό αυτί)
- Να πάρω κι άλλο ένα για τ' άλλο τ' αυτί;
- Πάρε, κύρ-Τάκῐ! Πάρε. (παίρνει ακόμα ένα, τό βάζει στο δεξιό αυτί)
- . . . . . . . . . (ανάβει τσιγάρο, έρχεται ο καφές, τον ρουφάει με δυό-τρείς ρουφηξιές)
- Σ' περισσεύει ακόμα ένα τσιγάρο για μετά;
- Πάρε, πάρε κύρ-Τάκῐ!. (παίρνει ακόμα ένα και μετά λέει φωναχτά)
- Τόσο μαλάκας πού 'σαι, δεν μού δίνεις όλο το πακέττο καλλίτερα;;;
Κόκκαλο ο γνωστός...

Όποια, όποιος παρομοιάσει πιο επιτυχημένα τον κύρ-Τάκῐ με πρόσωπα (φυσικά ή νομικά...) της σήμερον ημέρας εν Ελλάδι, θα βραβευτεί σε ειδική τελετή!

Γαϊδάρου Εγκώμιον

2010-08-26T20:14:00.000+03:00

Τό "αλίευσα" από αλλού και τό θεώρησα κατάλληλο να αναδημοσιευτεί κι εδώ.
Για ιστορία ζώου φαίνεται εκ πρώτης όψεως η παρακάτω ιστορία...όχι ανθρώπων, όπως λέει ο τίτλος του μπλογκ μου.
Κι όμως...
Προσέξτε ιδιαίτερα το υστερόγραφο.

Γαϊδάρου Εγκώμιον
Ήμουνα 28 χρονών όταν έμαθα ότι ψόφησε ο «Αναγνώστης», ο γάϊδαρός μας, από ομαδικά τσιμπήματα μελισσών.  Μελαγχόλησα για κάποιο διάστημα κι ας είχα καιρό να τόν δώ. Ήταν περίπου ο γάϊδαρος του Βάρναλη: Πρίν χρόνια, και επί χρόνια, κουβαλούσε, με την καθοδήγησή μου, ...άπειρες ποσότητες υλικών για το σπίτι και τα άλλα (στέρνα, μαντρότοιχους κλπ.) που έχτιζε ο πατέρας μου. Δεν έφταναν τότε αυτοκίνητα μέσα στο χωριό, ξεφόρτωναν στην άκρη του.
Και στο μύλο κάθε τόσο πήγαινε φορτωμένος καμμιά εκατοστή κιλά. 4 ώρες δρόμο το "πήγαινε", 5 ώρες η επιστροφή, ανηφόρα.
Και ξύλα κουβαλούσε για τη φωτιά, ούτε "γκαζιέρα" δεν είχαμε...
Και βέβαια νερό από τη βρύση του χωριού. Μιά τουλάχιστον φορά την ημέρα, δυό βαρέλες, 30 οκάδες κάθε μιά, κάπου 75 κιλά οι δυό + το σαμάρι...
Και το γάλα από τη στρούγγα, δίς της ημέρας.  Πλήρης απασχόληση...
Έ! ρε «Αναγνώστη»...
«Έ! ρε θύμα, Έ! ρε ψώνιο, Έ! ρε σύμβολο αιώνιο...» 

Ο «Αναγνώστης» ήταν ο μόνος φίλος μου, ως ζώο, γιατί τα σκυλιά μας ήταν τσομπανόσκυλα, όχι του οντά..., κι οι γάτες δεν τήν άραζαν στα "μπάσια" αλλά κυνηγούσαν ποντίκια έξω. Δεν πλησιάζονταν, ούτε τα μέν ούτε οι δέ.

Μαζί με τον «Αναγνώστη» κάναμε τις δουλειές τα καλοκαίρια, κάποιες φορές απ' το πρω'ί' κι ώς αργά το βράδυ, εγώ τόν φόρτωνα πέτρες, άμμο, ξύλα, ασβέστη, ήταν μικρόσωμος, "συμβατός" με τότε ύψος μου (τα τσιμέντα, που ήταν βαριά και γι' αυτόν και για μένα, τα κουβαλούσαμε με μουλάρια, που τα "χειρίζονταν" τα μεγαλύτερα αδέρφια μου), εγώ γέμιζα τις βαρέλες του. Τους βαριούς τενεκέδες με το γάλα τούς φόρτωνε ο τσοπάνος μας, ο Κωσταντούλας.

Περπατούσαμε μαζί, αυτός εμπρός εγώ πίσω του, τούς θυμόταν τους δρόμους, ήξερε πάντοτε πού πήγαινε, αλλά κάποτε, σε δύσκολες ανηφορικές στράτες, έμπαινα μπροστά και τού κρατούσα το "καπίστρι", βοηθιόταν. Φυσικά και τόν τάϊζα και τόν πότιζα στις ώρες του! Και δεν τόν καβαλούσα, παρά μόνον αν ήταν ξεκούραστος και δεν είχε "δρομολόγια" να κάνει. Ήμουν δεν ήμουν 30 οκάδες τότε. Μιά τσιληβήθρα. Ούτε που ένοιωθε φορτίο με εμένα καβάλλα, εμπρός στα άλλα που κουβαλούσε καθημερινά.

Στις διαδρομές μας πάντα είχα ένα "σσσκόπ", ένα ραβδί, για να μέ βοηθάει στο περπάτημα σε δύσκολες στράτες και για να φοβερίζω κάνα ξένο άγριο σκυλί, που παντυχαίναμε. Δεν τόν χτύπησα ποτέ για να τόν "συνετίσω". Συνεννοούμαστε άψογα με άλλους τρόπους.
Ακόμα και ...πολιτικά, μην γελάσετε!
Τύχῃ αγαθῄ -ή και βασκάνῳ...- (βρίσκεις ...υπογεγραμμένες, ακόμα και στα κομπιούτερ άμα ψάξεις...) είχα "πρόωρη ανάπτυξη" στα πολιτικά... Από τότε. 'Ισως λόγω πατρός αρχιαντάρτη/στη συνέχεια βουλευτή... Καταφύγιό μου τότε -και σ' αυτά, ούτε τώρα μην γελάσετε!- ο «Αναγνώστης». Τού ανέπτυσσα τις ιδέες μου και πάντα ...συμφωνούσε. Κανείς άλλος δεν θα μέ έπαιρνε στα σοβαρά εκείνη την εποχή...
Τώρα κάποιοι/-ες μέ καταλαβαίνουν, χωρίς να είναι γάϊδαροι/γαϊδάρες...

Τις Κυριακές γλεντούσε, ξεσαμάρωτος, που τού' ξυνα την πλάτη με το ξυστρί, τού 'βγαζα από τα τεράστια αυτιά του τα τσιμπούρια, τού 'πλενα τα "αχαμνά" του. Άσε το πετάλωμα... Μετά από δυό-τρείς φορές, που τό 'μαθα πώς γίνεται, κατάφερνα μόνος μου να τόν πεταλώνω, τόσο υπομονετικός ήταν.

Και ως αρσενικό, άψογος ο «Αναγνώστης»: Είχε ...γεμίσει το χωριό απογόνους. Δραστήριος και παραγωγικός (μέχρι τέλους, μού είπανε). Εγώ τόν πήγαινα και στα "ραντεβού" του τότε... Τά κατάφερνε πάντα πολύ καλά, ακόμα και με τις ...κόρες του.
Άσε με τις φοράδες... Που, φύσει, ήταν αρκετά ψηλότερές του... Ήταν φοβερός!!! Τις έπειθε να λυγίσουν τα πίσω πόδια. Είχε βγάλει τέσσερα μουλάρια στο χωριό, πρώτο πράμμα. Είχαν να λένε οι συγχωριανοί! Τόση ήταν η φήμη του, που ένας κουμπάρος μας, από χωριό έξη ώρες μακρυά, είχε φέρει τη φοράδα του για να τού "σπείρει" ένα καλό μουλάρι ο «Αναγνώστης».

Ήταν το τέλειο υποζύγιο, θά ' λεγε κάποιος.
Κάτι άλλο, κάπως αλλοιώς, θα έλεγα εγώ, ας μην τό παρατραβήξουμε όμως...
«Έ! ρε θύμα, Έ! ρε ψώνιο, Έ! ρε σύμβολο αιώνιο...» 

Το πώς έγινε με το σμήνος τις μέλισσες, κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Ίσως κουνώντας την ουρά του (σκληρή σαν μαστίγιο όλη και στην άκρη μιά φούντα) για να διώξει τις μύγες, χτύπησε και μέλισσα από κοντινό μεταναστεύον σμήνος, η οποία έστειλε "μήνυμα" στις άλλες και τού έπεσαν επάνω, όλες μαζί, και τόν τελείωσαν...
Αν θυμηθούμε ότι η μέλισσα, όταν κεντρίσει, αφήνει μαζί με το κεντρί και το ...έντερό της και μετά από λίγο ψοφάει κι η ίδια, ίσως ο «Αναγνώστης» ήταν η αιτία να αποδεκατίστηκε το σμήνος.
«Νόμοι της Φύσης».

Υ.Γ.
Και μην ξανακούσω/διαβάσω κανένα να βρίζει τους γαϊδάρους αποκαλώντας με το όνομά τους κάποιον συνάνθρωπό μας που τόν ενόχλησε, γιατί θα τόν βρίσω κι εγώ άσχημα αποκαλώντας τον άνθρωπο...

Κομμουνιστικός δάκτυλος...

2010-07-05T12:38:00.000+03:00

Μέρες του '50.
Απομεσήμερο. Κάθονταν στο τραπέζι, της κουζινο-τραπεζαρίας, το μοναδικό άλλωστε... αλλά ήταν και το πιό φωτεινό δωμάτιο, κι έγραφε τα μαθήματα της άλλης μέρας. Για να τό σκάσει μετά για παιχνίδι.
Η μητέρα του στο νεροχύτη, έπλενε τα πιάτα.
Η πόρτα του σπιτιού, όπως όλες σχεδόν τότε, ήταν ανοιχτή. Με την έννοια ότι υπήρχε ένα σχοινάκι που τό τραβούσες απ' έξω κι άνοιγε.
Υπήρχε κι ένα κουδούνι, μια "πεταλούδα" που τήν έστριβες κι έκανε ένα «ντρίιιιιν», όπως στα ποδήλατα, αλλά σπάνια χρησιμοποιούνταν. Δεν βόλευε γιατί δεν άνοιγε «εξ αποστάσεως» η πόρτα... Έπρεπε κάποιος να κατεβεί ώς την εξώπορτα για να ανοίξει.
Το ηλεκτρικό ρεύμα τότε μόνο για φωτισμό χρησιμοποιούνταν και για το ραδιόφωνο. Ακόμα και τα περισσότερα σίδερα σιδερώματος με κάρβουνα τά ζέσταιναν. Και τα ψυγεία ήταν με πάγο. «Παγωνιέρες» τά έλεγαν. Και λίγοι είχαν ηλεκτρικές κουζίνες. Οι άλλοι είτε με "μασίνες" (με ξύλα) είτε με "γκαζιέρες" (με πετρέλαιο) μαγείρευαν.

Ο χωροφύλακας τράβηξε το σχοινάκι και μπήκε. Προσπέρασε το άδειο "γραφείο", μπήκε στην κουζίνα.

- Καλ'σπέρα, κυρ-Αλιξάντρα! Ο κυρ-Αλέκους δεν είν' εδώ;
- 'Εξω. Δεν ξέρου, δεν ήρθι για φα'ί'.
- Τούν ήθελα για κάτι...
- Κάτσι. Δεν θ' αργήσ', π'στεύω. Να φτιάξου καφέ;
- Θα κάτσου. Τούν θέλου οπωσδήποτα. Κάνε έναν, αν δεν σ' κάνει κόπο. Γλυκύ βραστό.
- Τίποτα. Πώς πάει η υπηρεσία;
- Τα ίδια και τα ίδια... Περιπολία. Τέσσιρ'ς ώρες μέρα. Τέσσιρ'ς νύχτα. Τά ξέρ'ς.
..................
- Ου χουρουφύλακας όμως είνι χουρουφύλακας εικοσ'τέσσιρις ώρις του εικοσ'τιτράωρου...
..................
- Ιχτές του βράδ', ικεί στουν πλάτανου, ξέρ'ς τί πήγι να μ' κάν' ένας; Ου τσαγκάρ'ς; Ου κουμμουνιστής;
- Ο καφές σ'. Θέλ'ς κι ένα γλυκό;
- Όχι, ιφχαριστώ.
- Τίποτα.
- Όπους πέρναγα, κ'τάω... τί να ιδώ... Τα κλειδιά στ'ν πόρτα απ' του μαγαζί τ' !!!
..................
- Ά! τουν άτιμου, είπα, τ' άφσι ιπίτηδις... Να τούν κλέψ' κανένας... Να λέει μιτά ότι η Χουρουφυλακή δεν κάν' τ' δ'λιά τ'ς καλά!!!
- Μπουρεί να τά ξέχασι... Γέρους είνι...
- Ά! μπά! Τ'ς ξέρου ιγώ αφ'νούς... Κλείδουσα του μαγαζί τ', πήρα τα κλειδιά, κι πήγα σπίτι τ'. Τούν πήρα από κεί και κατευθείαν στου Τμήμα για ανάκρισ'. Όλη τ' νύχτα! Το παλιοκουμούν'...
- Δεν είχι ανακατευτεί...
- Ουόχι... Συνοδοιπόρους... Το ίδιου κάν'...

Συνέχισε το γράψιμο. Είχε σταματήσει για ν' ακούσει την κουβέντα. Τόν έξερε τον γέροντα, ήταν κοντά το μαγαζί, μιά τρύπα.
Μπαλώματα έβαζε σε παπούτσια με το "έμβολο"... Έφτιαχνε και κάνα τακούνι, καμμιά σόλα που τρύπαγε. Τόν έστελνε συχνά-πυκνά η μάνα του εκεί για τέτοια.
Ένα αγαθώτατο γεροντάκι, μόνο τη γριά του είχε. Ο γυιός του είχε σκοτωθεί στο αλβανικό μέτωπο. Η κόρη του εργάτρια στην Αυστραλία.
Τόν έξερε τον γέροντα, δεν τού καλοστάθηκε η ιστορία του χωροφύλακα.
Τί να πεί όμως;
Έκλεισε τα τετράδια, πήρε το τόπι και ξεπόρτισε. Προς τον παιδικό παράδεισο.

Θα περνούσαν χρόνια για να περάσει την ιστορία από "κρισσάρα"...

(Ν)τροπολογίας το ανάγνωσμα πρόσχωμεν...

2009-10-19T08:07:00.004+03:00

Μεταξύ των άλλων που υποσχέθηκε ότι ΔΕΝ θα κάνει η υπό την προεδρία του κυβέρνηση (και μακάρι...), ο κ. Παπανδρέου απέκλεισε την περίπτωση εισαγωγής και ψήφισης από τη Βουλή τροπολογιών, που δεν έχουν πριν περάσει από τις Κοινοβουλευτικές Επιτροπές.
Πρόκειται για τις διαβόητες ...(ν)τροπολογίες, όπως πολύ εύστοχα αποκλήθηκαν. Σε νομοσχέδιο περί ΙΚΑ π.χ., έτσι "στα καλά καθούμενα" κολλάει την τελευταία στιγμή «τροπολογία» που λέει ότι ο Καθηγητής Παιδιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο πρέπει να είναι και ορθοπεδικός...[*]
Το έχουμε ξανακούσει αυτό από το ΠΑΣΟΚ. Ήταν στο πρόγραμμά του το 1981... Πολύ γρήγορα όμως αποδείχτηκε ότι οι "ανάγκες" των ...κλαδικάριων και η "ανάπτυξη" του πελατειακού κράτους ήταν πολύ ισχυρότερα κίνητρα από τις προεκλογικές "δεσμεύσεις"...
Ας ευχηθούμε ότι δεν θα επαναληφθεί το «φαινόμενο»...
Η ιστορία που ακολουθεί (πραγματική όπως και οι προηγούμενες) είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ντροπολογίας, διότι αποσκοπούσε όχι στο βόλεμα του καταδεικνυόμενου, όπως του υποψήφιου καθηγητή πιό πάνω, αλλά στην ωφέλεια του ίδιου του βουλευτή που την υπόβαλε και "κανόνισε" να ψηφιστεί!
Είναι επίσης ένα εξαιρετικό δείγμα "εφαρμογής" του ρητού: «Φοβού τους ευεργετηθέντας, τύπτουσι πρώτοι».
ΠΩΣ ΧΟΡΗΓΗΘΗΚΕ ΜΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ
Ο Α.Β.Π., εργοδηγός στα δημόσια έργα, ήταν, επί Κατοχής, αντάρτης του ΕΔΕΣ, επικεφαλής ανεξάρτητου συντάγματος. Ένας από τους τέσσερις λοχαγούς του ήταν ο κοντοχωριανός του Δ.Ν.Ι., δάσκαλος.
Στις εκλογές του 1946 εκλέχτηκαν στην ίδια περιφέρεια και οι δύο βουλευτές με το "Εθνικό Κόμμα Ελλάδας" του στρατηγού Ν. Ζέρβα. Στις εκλογές όμως του 1950 το Ε.Κ.Ε. ήταν πεσμένο και προβλέπονταν να βγάλει εκεί μόνον έναν βουλευτή, που θα ήταν σίγουρα ο Α.Β.Π. Τότε ο Δ.Ν.Ι. έδειξε διάθεση να πάει σε άλλο κόμμα, που νόμιζε ότι θα είχε περισσότερες πιθανότητες να ξαναεκλεγεί.
Ο Α.Β.Π. τον συγκράτησε: «Δεν θα εγκαταλείψουμε τον στρατηγό» τού είπε. «'Αμα εκλεγώ εγώ και δεν εκλεγείς εσύ, θα παραιτηθώ για να πάρεις την έδρα». Έτσι ακριβώς και έγινε!
Εκλογές έγιναν πάλι μέσα σε ένα χρόνο, το 1951, και ξανά το 1952. Όμως το Ε.Κ.Ε., όπως και άλλα κόμματα είχε πλέον συγχωνευτεί στον «Συναγερμό» του στρ. Παπάγου, οπότε εκλέχτηκαν πάλι βουλευτές και οι δύο. Και ο Α.Β.Π. και ο Δ.Ν.Ι.
Αργότερα ο Α.Β.Π. αποχώρησε από τον «Συναγερμό» με τον Μαρκεζίνη, αρχηγό του «Κόμματος των Προοδευτικών», και δεν ξαναεκλέχτηκε βουλευτής (μέχρι το 1961). Όμως ο Δ.Ν.Ι. συνέχισε με την καραμανλική ΕΡΕ και έβγαινε συνέχεια βουλευτής.
Ο νόμος τότε για τις βουλευτικές συντάξεις πρόβλεπε ως προϋποθέσεις χορήγησης: Είτε να έχει κανείς θητεία 2 τετραετίες (7 χρόνια, 6 μήνες και 1 μέρα δηλαδή), είτε να έχει εκλεγεί 4 φορές.
Ο Α.Β.Π. δεν την δικαιούνταν διότι είχε εκλεγεί 3 φορές και η θητεία του αθροιστικά ήταν 7 χρόνια και 5 μήνες... Κι αυτά γιατί είχε παραιτηθεί υπέρ του Δ.Ν.Ι. το 1950...
Τά 'φερνε δύσκολα βόλτα με τέσσερα παιδιά, χωρίς ασφάλιση και χωρίς ουσιαστικό επάγγελμα, αφού το είχε εγκαταλείψει από το 1940 και μέχρι το 1956.
Επιπλέον είχε την ατυχία να του παρουσιαστεί πολύποδας, να του αφαιρεθεί ένα κομμάτι του λάρυγγα μαζί με τις φωνητικές χορδές, να μην μπορεί πιά να μιλήσει.
Το 1959 πήρε ειδοποίηση από τη Βουλή των Ελλήνων να υποβάλει τα χαρτιά του για να τού χορηγηθεί σύνταξη! Παραξενεύτηκε, αφού ήξερε ότι με τον ισχύοντα νόμο δεν την δικαιούνταν, το έψαξε και τότε βρήκε την ...ντροπολογία που ο Δ.Ν.Ι. είχε περάσει στη Βουλή.
Να τι πρόβλεπε αυτή:
Μπορεί να πάρει βουλευτής σύνταξη και σε 7 χρόνια, αν:
1. Έχει εκλεγεί 3 φορές.
2. Πάσχει από ασθένειαν, συνεπαγομένην βαρείαν αναπηρίαν...
Ως εκεί καλά, θα πείτε, ήταν ανταπόδοση του Δ.Ν.Ι. προς τον ευεργέτη του...
Άμ, δέ! Διότι παρακάτω έλεγε ότι την χάνει τη σύνταξη, που θα του χορηγηθεί με αυτήν την τροπλογία, αν ξαναβάλει υποψηφιότητα για βουλευτής!!!
Από την ίδια περιοχή και από όμοιο πολιτικό χώρο έπαιρναν και οι δύο ψήφους. Άμα δεν ξανάταν υποψήφιος ο Α.Β.Π., όλες τις ...ζερβικές ψήφους θα τις έπαιρνε ο Δ.Ν.Ι.
Μιλάμε για ντροπολογία του κερατά, δηλαδή...
ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Ο Α.Β.Π. την πήρε έτσι τη σύνταξη. Για κάπου ένα χρόνο μόνον όμως. Το 1961 δεν κώλωσε και ξαναέβαλε υποψήφιος, με το κόμμα των Προοδευτικών πάντα, και, χωρίς να μιλάει..., βγήκε πάλι βουλευτής. Οπότε, αργότερα, ξαναπήρε και τη σύνταξή του αλλά με τις κανονικές διατάξεις...
* * * * * * * *
[*] Πρόκειται για πραγματική περίπτωση στην προδικτατορική Βουλή επί (καραμανλικής) ΕΡΕ, προς εξυπηρέτηση ενός και μόνον ατόμου, όπως καταλαβαίνετε, του μοναδικού υποψήφιου καθηγητή που είχε και τις δύο ειδικότητες...

«Πόσω μάλλον...»

2009-09-12T10:32:00.006+03:00

Ο Τιμολέων ήταν πολιτικός μηχανικός σε μια μικρή επαρχιακή πρωτεύουσα νομού τη δεκαετία του '60. Ο μόνος τότε ελεύθερος επαγγελματίας του "μεγάλου" Πολυτεχνείου. Μάς είχε διηγηθεί την εξής ιστορία νοοτροπίας δημόσιου υπάλληλου, ενός αρχιτέκτονα που υπηρετούσε στο Πολεοδομικό Γραφείο της Νομαρχίας.

Είχε υποβάλει την μελέτη και τα σχέδια για ένα "πανωσήκωμα", δύο όροφοι ακόμα σε ένα ισόγειο σπίτι. Η άδεια όμως καθυστερούσε. Πήγε στην πολεοδομία να δει το γιατί, αφού δεν υπήρχε πολλή δουλειά τότε στην πόλη, δεν υπήρχε κάποιος φόρτος στην υπηρεσία.
Ο αρχιτέκτονας, ας τον πούμε Δημήτρη, έβγαλε τον φάκελλο με τα σχέδια και του λέει: Υπάρχει πρόβλημα με την κύρια σκάλα, Τιμολέων, την έχεις κάνει ελεύθερη, ανοιχτή. Πρέπει να κλείσει, να χτιστεί γύρω-γύρω.
- Γιατί βρέ Δημήτρη; Σε ποιά διάταξη το στηρίζεις αυτό; Όλες οι κατοικίες που έχουν ανοιχτές σκάλες εισόδου είναι παράνομες;
- Το λέει ο Γ.Ο.Κ.!
- Πού το λέει και δεν το είδα εγώ;
Ο Δημήτρης ανοίγει τον Γ.Ο.Κ. {Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό} αλλά ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΕΙ το κεφάλαιο «Κύριαι Κλίμακες».
- Έ! Μην προχωράς, Δημήτρη. Πού γράφει εδώ ότι πρέπει να είναι κλειστές;
- Το λέει παρακάτω!
Ο Δημήτρης προχωράει στο κεφάλαιο «Δευτερεύουσαι Κλίμακες Υπηρεσίας» και διαβάζει κάποια παράγραφο.
- Αι δευτερεύουσαι κλίμακες (Υπηρεσίας) εις κτήρια 5 (πέντε) ορόφων και άνω κατασκευάζονται ως κλεισταί.
Και καταλήγει μέ στόμφο:
- Πόσω μάλλον!!!
- Τί «πόσω μάλλον»;;; ΔΕΝ είναι σκάλα υπηρεσίας, ΔΕΝ είναι πενταώροφο κτήριο. Μεταξύ δευτερευουσών και κυρίων κλιμάκων κάνεις διαίρεση δια ...δύο και φτιάχνεις δικιά σου διάταξη;;;
Αμετάπειστος ο δημόσιος υπάλληλος Δημήτρης. Είχε "κολλήσει" για τα καλά. Ούτε από το επιχείρημα, ότι τους νόμους τους κάνει (και τους ερμηνεύει) η Βουλή και όχι οι υπηρεσίες, κλονίστηκε.
Απελπίστηκε ο Τιμολέων. Παίρνει έναν κόκκινο στυλό και ένα χάρακα του Δημήτρη και, πάνω στο γραφείο του, τραβάει τρείς διπλές γραμμές στο σχέδιο γύρω από τη σκάλα (ως παράσταση δρομικού τοίχου).
- Ικανοποιήθηκες τώρα; Στατικά έτσι κι αλλοιώς δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν χρειάζεται κάποια αλλαγή.
- Τώρα ναί, να σού την υπογράψω την άδεια!
Τη ...μικρή λεπτομέρεια ότι δεν σημειώνονταν πλέον καμμία είσοδος στο σπίτι, δεν την πρόσεξε ο προσεκτικός δημόσιος υπάλληλος Δημήτρης...
Ο τοίχος βέβαια γύρω από την σκάλα δεν χτίστηκε ποτέ. Ήταν μιά ωραία σκάλα, με ελεύθερα σκαλιά χωρίς "ρίχτι" που "φύτρωναν" από μιά κεντρική ελλειψοειδή κολώνα, ένα αρχιτεκτονικό στολίδι στην είσοδο του σπιτιού. Και δεν είναι παράβαση να χτίσεις λιγότερους τοίχους...
Ο Δημήτρης όμως κοιμόταν πλέον ήσυχος ότι είχε ...εφαρμόσει τον νόμο... υπογράφοντας άδεια με κλειστή σκάλα.
* * * * * * * * * *
19-10-09
Υ.Γ.-1
Το «πόσω μάλλον» ήξερα ότι γράφεται με "ω" αλλά το έβαλα αρχικά με "ο" ως πιο κατανοητό σήμερα... Τώρα το άλλαξα γιατί το είδα έτσι γραμμενο από κάποιον αρκετά νεώτερο από μένα.
Υ.Γ.-2
Σε κάποιο άλλο μπλογκ πάλι είδα την φράση: ΚΑΝΕΙΣ δημ. υπάλληλος δεν τιμωρήθηκε ποτέ για ένα ΟΧΙ, που είπε σε πολίτη.
Η παραπάνω περίπτωση του κ. Δημήτρη θεωρώ ότι είναι "κλασσικό" παράδειγμα επ' αυτού. "Κλασσικό" παράδειγμα της «τίμιας» γραφειοκρατίας (διότι υπάρχει και εκείνη που ασκείται για να προκαλέσει δωροδοκία...) αλλά και του «εργαλείου» που χρησιμοποιείται για την απόσπαση «δώρου».
ΚΑΝΕΙΣ δημ. υπάλληλος δεν τιμωρήθηκε ποτέ για ένα ΟΧΙ, διότι στο αδίκημα "παράβαση καθήκοντος" προβλέπεται ύπαρξη δόλου! Αν δεν υπάρχει δόλος, όπως στην περίπτωσή μας, αλλά απλώς στενοκεφαλιά ή βλακεία, ο υπάλληλος ΔΕΝ τιμωρείται.

Το "σύνδρομο Λαβάκου"

2009-07-16T08:49:00.011+03:00

Η ιστορία είναι αληθινή. Όπως άλλωστε όλες όσες θα βρείτε εδώ. Τα ονόματα μόνον είναι ελαφρώς αλλοιωμένα. Διαδραματίστηκε πριν κάπου 40 χρόνια στην Θεσπρωτία. Είχαμε γελάσει πολύ τότε.
Και στην μικρή μας πόλη για αρκετό διάστημα, όταν κάποιος έλεγε αυταπόδεικτα ψέμματα ή υπερβολές, τον «καρφώναμε» με την ..."ιστορική" φράση: «Ξέρεις τί άλογο ήταν αυτό, κουμπάρε;»
Αργότερα όμως διαπίστωσα ότι το ..."σύνδρομο Λαβάκου" καταλαμβάνει πολλά άτομα, άσχετα από την μόρφωσή τους, και πολύ πιό συχνά από ότι μπορεί να πιθανολογήσει κανείς.

Ανακατασκευάζονταν ο δρόμος Ηγουμενίτσας-Μούρτου από δυό νεαρούς, τότε, εργολάβους. Σε μιά περιοχή, δίπλα στο εργοτάξιο που είχαν στήσει, είχε το χειμωνιάτικο κονάκι του ένας νομάς βλάχος, ο Λαβάκος. Εκεί ξεχειμώνιαζε κάθε χρόνο με την οικογένεια και το κοπάδι των προβάτων του. Το καλοκαίρι ανέβαινε στο Γράμμο.
Οι εργολάβοι του ζήτησαν να φέρνει κάθε μέρα γάλα για το κολατσιό του προσωπικού.
Με τον καιρό γνωρίστηκαν και ο ένας μάλιστα, ο Νικηφόρος, του βάφτισε κι ένα εγγόνι, έγιναν κουμπάροι.
Κάποια στιγμή όμως έγινε ένα ατύχημα: Ένα άλογο του Λαβάκου τρόμαξε από διερχόμενο φορτηγό των εργολάβων, αφηνίασε και γκρεμοτσακίστηκε. Γέρικο ήταν αλλά το πλήγμα ήταν μεγάλο για τον φτωχό βλάχο.
Δηλώθηκε ως ατύχημα στην Ασφαλιστική Εταιρεία (οι τράπεζες τις είχαν τότε) για να πάρει αποζημίωση.
Ο διευθυντής της Τράπεζας/ασφαλιστικού πρακτορείου κάλεσε το Λαβάκο για διευκρινίσεις και εκτίμηση του ύψους της αποζημίωσης.

Ο Νικηφόρος, ο κουμπάρος του, τον δασκάλεψε πιό πριν: Όσο θα φτιάχνει τα χαρτιά, θα τού λές συνέχεια «Ξέρ'ς τί άλουγου ήταν αυτό, κ. Διευθυντά; Του φόρτουνα ώς το θεό! Ούλις τ'ς δ'λιές μ' αυτό τ'ς έκανα!
Εννιά χιλιάδες {*} τού 'χα αγοράσ' στου Λάμπουβου{**}»

Το κόλπο έπιασε και ο διευθυντής έκανε τα χαρτιά για το τότε μέγιστο της αποζημίωσης για άλογο: Οχτώ χιλιάδες δραχμές. Έφυγε κατευχαριστημένος ο βλάχος. Θα ήταν ικανοποιημένος και με τα μισά...
Όμως οι διαδικασίες αποζημίωσης τότε ήταν πολύ αργές. Να πάνε Αθήνα τα χαρτιά, να περάσουν από επιτροπές, να επιστρέψει η έγκριση στο πρακτορείο.
Όποτε πήγαινε στην Ηγουμενίτσα για ψώνια ο Λαβάκος, περνούσε κι απ' την Τράπεζα, για να μάθει πότε θα πάρει τα λεφτά. Και για να ζορίσει τον διευθυντή επαναλάμβανε:
«Ξέρ'ς τί άλουγου ήταν αυτό, κ. Διευθυντά; Μού κόπ'καν τα χέρια...»

Πέρασαν τρείς-τέσσερις μήνες δεν είχε έρθει η αποζημίωση.
Μιά μέρα πήγε στο εργοτάξιο ο Λαβάκος να πιέσει κάπως τα πράμματα.

- Ωρέ κουμπάρι Νικηφόρε, τί θα γίν' μι κείν' τ'ν Τράπεζα;;;
- Έ! ξέρεις κουμπάρε... σού 'χα πεί... αργούν αυτά. Υπομονή. Θα πάρεις τόσα λεφτά στο τέλος όμως...
- Ξέρ'ς τί άλουγου ήταν αυτό, ωρέ κουμπάρι;
Εννιά χιλιάδες τού 'χα αγοράσ' στου Λάμπουβου!!!
...Κόκκαλο ο Νικηφόρος.

Tο "δίδαγμα" από αυτήν την ιστορία είναι προφανές...
Μην λέτε συνέχεια ένα ψέμμα. Μπορεί να το πιστέψετε κι οι ίδιοι!
----------------
{*} Δραχμές. Πολλά λεφτά τότε... ισοδυναμούσε με ~10 μισθούς υπαλλήλου.
{**} Λάμποβο: Ιστορική μεγάλη εμποροζωοπανήγυρη της Παραμυθιάς.
.

Τα ...μπακακάκια

2008-10-18T11:19:00.006+03:00

Στην προ ...αμνημονεύτων χρόνων μαθητική ζωή μου, μετά το Δημοτικό, ακολουθούσε το εξατάξιο Γυμνάσιο. Ο χωρισμός της Μέσης Παιδείας σε "Γυμνάσιο" και "Λύκειο" δεν είχε εφευρεθεί ακόμα.
Αυτό το ενιαίο Γυμνάσιο άρχιζε όμως από την «3η» τάξη και "μετρούσε" ώς την 8η. Νομίζω ότι αυτή η παραδοξότητα ήταν κατάλοιπο του προπολεμικού διαχωρισμού της Γενικής Παιδείας που περιείχε και το "Σχολαρχείο".
Τα Γυμνάσια τότε ήταν αυστηρά ...φυλετικά. Για αποφυγή προφανώς πρώϊμων ερώτων (κούνια που τους κούναγε...) ήταν αυστηρά ξεχωρισμένα σε «αρρένων» και «θηλέων».
Η Ζωσιμαία Σχολή στην οποία φοιτούσα κι εγώ, ήταν αποκλειστικά ...αρσενικό γυμνάσιο. Μπήκαμε, με εξετάσεις, το 1951, κάπου ογδόντα παιδιά, αποφοιτήσαμε το 1957 καμμιά εξηνταριά.
Τα μαθήματα γίνονταν σε ένα παμπάλαιο κτίριο. Δάσος οι ξύλινες κολώνες, τα μπουντέλια, στο διάδρομο προς αποφυγή κατάρρευσης.
Ήταν το παλιό "Ρουμανικό" Γυμνάσιο κατασκευασμένο για καμμιά διακοσαριά παιδιά. Εκεί μάς στιβάζανε κάθε μέρα κάπου τετρακόσιες ψυχές.
Πάλι καλά... Είμαστε, λέει, και "Πρότυπο" Γυμνάσιο.... Στο «Αρρένων» στιβάζανε σχεδόν τα διπλά παιδιά, σε ίδιο, αν μή χειρότερο κτίριο.
Στις δυό τελευταίες τάξεις της Ζωσιμαίας δημιουργούνταν τότε δύο τμήματα: Το "κλασσικό" {περισσότερα αρχαία ελληνικά, λατινικά κλπ} και το "πρακτικό" {περισσότερα μαθηματικά, φυσικοχημεία κλπ}
Μαθήματα είχαμε και το Σάββατο, που όμως συνήθως δεν είχε πάνω από 5 ώρες.

Ο θεολόγος καθηγητής της Ζωσιμαίας Σχολής στα Γιάννενα, στο 2ο εξάμηνο, το 1955, κάπου βρήκε μιά κάποια "εγκύκλιο" και έπεισε το σύλλογο των καθηγητών και τον γυμνασιάρχη να προστεθεί στο βδομαδιάτικο πρόγραμμα της 7ης του "πρακτικού" μιά ακόμα ώρα θρησκευτικών.
Και επειδή δεν μπορούσαν να "κόψουν" κάποια άλλη ώρα άλλου μαθήματος, την πρόσθεσαν ως 6η ώρα σαββατιάτικα.
Τα παιδιά ξεσηκώθηκαν αλλά απεργίες, αποχές και ...καταλήψεις ήταν αδιανόητες τότε. Ούτε κάν ως όρους δεν τους ξέραμε...
Και νά τί έκαναν τα πιό ζωηρά από αυτά: Αγόρασαν μικρά μεταλλικά "μπακακάκια" {δεν ξέρω αν τα βρίσκει κανείς ακόμα} που άμα τα πατούσες έκαναν ένα αρκετά δυνατό μπάκ-μπάκ, σαν βατραχάκια περίπου.
Αποκριάτικο είδος ήτανε, στην εποχή του...

Μόλις άρχισε να εφαρμόζεται το νέο πρόγραμμα και μπήκε ο θεολόγος για την σαββατιανή ώρα του, τα παιδιά με τα "μπακακάκια" όντας σκορπισμένα σε διάφορα σημεία της αίθουσας (μιλάμε για μεγάλες αίθουσες που έπαιρναν 40-50 παιδιά και καμμιά φορά 70-80...}, μόλις έστριβε το βλέμμα του ο καθηγητής άρχιζαν το μπάκ-μπάκ.
Πήγαινε προς μιά πλευρά ο θεολόγος, άρχιζαν από την άλλη. Και όλα τα υπόλοιπα φυσικά ξεκαρδίζονταν στα γέλια. Πανδαιμόνιο και μάθημα μηδέν βέβαια...
Πήγαινε να ψάξει κάποιο παιδί αλλά ώσπου να το πλησιάσει, το παιδί είχε πασσάρει το "μπακακάκι" παραδίπλα, μικρούλια ήτανε.

Παραιτήθηκε από την ατομική προσπάθεια ο θεολόγος και κατάφυγε στο σύλλογο των καθηγητών.
Αποφάσισαν να ψάξουν όλα τα παιδιά της τάξης το πρωί του επόμενου Σάββατου, πριν μπούν τα παιδιά στην αίθουσα, όταν ήταν ακόμα στη γραμμή στην αυλή {συντεταγμένοι μπαίναμε τότε στην αίθουσα}.
Μπήκαν όλα τα άλλα τμήματα στις τάξεις για μάθημα και κράτησαν έξω την 7η Πρακτικού για σωματική έρευνα.
Ο Γυμνασιάρχης, ο Θεολόγος κι ο Γυμναστής και τα παιδιά "εφ' ενός ζυγού"...

Όταν άρχισαν να ψάχνουν τους πρώτους οι τελευταίοι στη σειρά "μπακακιστές" ...κελαηδούσαν.
Οι άλλοι χαχάνιζαν κι οι καθηγητές, που έψαχναν ενδελεχώς αλλά δεν έβρισκαν τίποτε, έννοιωθαν την αδρεναλίνη τους να εκτοξεύεται...
Όταν είχαν ψάξει τους μισούς περίπου, σταμάτησαν τα μπάκ-μπάκ από την ουρά. Οι καθηγητές αναθάρρησαν, νόμισαν ότι πλησίαζαν στο εντοπισμό των "ταραξιών".

Κούνια που τους κούναγε!
Όταν είχαν ψάξει κάπου τα δύο τρίτα και λίγοι έμεναν πιά, άρχισαν να ...κελαηδούν τα "μπακακάκια" από τον εσμό των παιδιών που είχαν ψάξει...
Έ! αυτό ήταν!
«Τρελλάθηκαν», παράτησαν το ψάξιμο.
Κι ο θεολόγος εγκατάλειψε την ιδέα για πρόσθετη ώρα σαββατιάτικα στην 7η Πρακτικού...

Πώς έγινε το «θαύμα»;;;
Δεν έκαναν καμμιά ...ταχυδακτυλουργία.
Οι "ταραξίες" είχαν βάλει τα "μπακακάκια" μέσα στα παπούτσια τους, κάτω από τη φτέρνα.
Τους έψαχναν τις τσέπες, τα ρούχα, τις τσάντες αλλά δεν τους έβγαζαν και τα παπούτσια...
Ήταν δύσκολο άλλωστε να γίνει κάτι τέτοιο σε χωματένια αυλή, Μάρτη μήνα.

Tο "δίδαγμα" από αυτήν την ιστορία;;;
Οι στοχευμένες αντιδράσεις φέρνουν αποτέλεσμα.
Οι άλλες είναι ...«άει σιαπέρα», όσο "δυναμικές" κι αν είναι.

Σ.Σ.
Είναι το πρωτόλειο. Θα ξαναγραφεί σε άλλο ύφος κάποτε...
12-9-09
Θα ήθελα πάντως να σημειώσω εδώ πόσο "προφητικό" πρόκυψε το «δίδαγμα» αυτής της ιστορίας, αναλογιζόμενος, με την ασφάλεια της χρονικής απόστασης, τα αποτελέσματα που έφερε η βίαια μαθητική αντίδραση μετά την δολοφονία νεαρού από αστυνομικό. Αν εξαιρέσεις την αλλαγή του υπουργού, διότι, όπως και να το δει κανείς, ο κ. Σπηλιωτόπουλος είχε -μακράν...- καλλίτερη θητεία από τον κ. Στυλιανίδη, ο οποίος υπερέβη κάθε φραγμό θρασύτητας και γελοιότητας, όλες οι δυναμικές, επί πολλές μέρες, συνεχείς διαδηλώσεις, τις οποίες μάλιστα κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν για να καταστρέψουν το κέντρο της Αθήνας τον Δεκέμβριο, δεν είχαν άλλο αποτέλεσμα.
Και πως να είχαν, αφού στερούνταν καθαρού στόχου;;;